Porozumienie podpisane 15 maja w Ministerstwie Aktywów Państwowych określa zasady współpracy przy identyfikowaniu i przygotowaniu projektów infrastrukturalnych, które mogą być realizowane w Ukrainie po zakończeniu działań wojennych. Współpraca ma obejmować wymianę wiedzy i doświadczeń oraz przygotowanie wspólnego podejścia do projektów związanych z odbudową i modernizacją infrastruktury. Jak wynika z informacji resortu, przedsięwzięcia mogą być finansowane m.in. ze środków Unii Europejskiej za pośrednictwem Banku Gospodarstwa Krajowego oraz innych źródeł międzynarodowych.

Sygnatariuszami dokumentu zostały trzy firmy działające w sektorze budowlanym: Budimex, Polimex Mostostal oraz AMW SINEVIA. Zgodnie z zapisami porozumienia podmioty mają współpracować przy przygotowaniu projektów infrastrukturalnych, w tym dotyczących połączeń komunikacyjnych, transportowych i logistycznych między Polską a Ukrainą. Inicjatywa jest rozwijana przy wsparciu Ministerstwa Aktywów Państwowych oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Rząd przygotowuje udział polskich firm w odbudowie Ukrainy

Ministerstwo Aktywów Państwowych wskazuje, że podpisane porozumienie wpisuje się w działania przygotowujące polskie przedsiębiorstwa do udziału w przyszłym procesie odbudowy Ukrainy. Według resortu przedsięwzięcia infrastrukturalne mogą obejmować m.in. logistykę, energetykę, transport oraz modernizację infrastruktury publicznej. W komunikacie podano również, że inicjatywa stanowi element przygotowań do Ukraine Recovery Conference 2026, zaplanowanej na czerwiec w Gdańsku.

Według danych przywołanych przez resort, Bank Światowy szacuje koszty odbudowy Ukrainy na około 588 mld USD rozłożonych na dziesięć lat. Proces ma mieć charakter etapowy i obejmować realizację projektów infrastrukturalnych finansowanych przez instytucje międzynarodowe oraz państwowe.

Safety Days 2026

WARBUD rozpoczął się VINCI Construction Safety Day(s) 2026. Tegoroczna edycja wydarzenia, organizowanego w dniach 18–22 maja, koncentruje się na zagrożeniach wynikających z interakcji między pieszymi a pojazdami oraz maszynami budowlanymi.

Tematem Safety Days są zagrożenia na placach budów

VINCI Construction Safety Days należą do cyklicznych działań z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy prowadzonych w grupie VINCI Construction. W WARBUD SA wydarzenie obejmuje analizę ryzyk związanych z poruszaniem się pieszych w otoczeniu pojazdów i sprzętu budowlanego.

Jak podano w komunikacie spółki, podczas Safety Days szczególna uwaga zostanie poświęcona praktykom dotyczącym organizacji pracy oraz identyfikacji sytuacji niebezpiecznych na budowach i w zakładach. Działania mają dotyczyć ochrony zdrowia i życia pracowników wykonujących zadania w otoczeniu ciężkiego sprzętu.

Safety Days potrwają do 22 maja

Safety Days w WARBUD SA odbywają się od 18 do 22 maja 2026 r. Spółka wskazuje, że działania wpisują się w prowadzony program bezpieczeństwa pracy oraz cel ograniczania liczby wypadków na budowach i w zakładach.

Tegoroczna edycja skupia się na jednym z częściej występujących zagrożeń w środowisku budowlanym, czyli współdzieleniu przestrzeni przez pracowników pieszych, pojazdy transportowe oraz maszyny wykorzystywane podczas realizacji robót.

Budowa zachodniego odcinka linii M2 prowadzona jest równolegle na kilku częściach inwestycji. Prace trwają na trzech stacjach, w tunelach oraz w wentylatorniach. Obejmują roboty konstrukcyjne, instalacyjne i torowe, a coraz większa część zakresu przechodzi do etapu wykończeń oraz montażu urządzeń technicznych.

Na powierzchni, w rejonie przyszłych stacji, rozpoczęło się porządkowanie terenu. Wykonywane są chodniki i ścieżki rowerowe.

Na stacji Karolin (C1) wykonawca prowadzi prace m.in. w komorach torów odstawczych i rozjazdów, na antresoli pasażerskiej oraz w strefie biletowej. Na stacji Chrzanów (C2) montowane są okładziny akustyczne i betonowe, a także prowadzone roboty tynkarskie i malarskie. Na stacji Lazurowa (C3) układane są płyty peronowe i okładziny ścienne wykonane z betonu z kruszywem granitowym. Ich łączna powierzchnia wyniesie niemal 14,5 tys. m kw.

Jasna kolorystyka nowych peronów

Nowe stacje będą utrzymane w jasnej kolorystyce, opartej głównie na bieli i szarościach. Ściany zatorowe na każdej stacji powstaną z paneli kompozytowych. Pod nimi zostanie ułożona wełna mineralna, stosowana w celu poprawy akustyki. Panele będą różnić się wzorem perforacji.

Na stacji Karolin dominować ma jasny szary. Stacja Chrzanów zostanie utrzymana w bieli, a Lazurowa w szarości. Takie same barwy zaplanowano dla sufitów nad peronami, które powstaną z paneli aluminiowych z wełną mineralną.

Na Bemowie powstają trzy stacje: C3 Lazurowa przy skrzyżowaniu ulic Górczewskiej i Lazurowej, C2 Chrzanów przy skrzyżowaniu ulic Rayskiego i Szeligowskiej oraz C1 Karolin. Za stacją Karolin budowane są podziemne tory prowadzące do Stacji Techniczno-Postojowej Mory, która będzie zapleczem dla pociągów II linii metra.

Budowa ma zakończyć się w 2026 r. Trzeci etap zachodniego odcinka jest częścią projektu „Budowa II linii metra wraz z infrastrukturą towarzyszącą – etap IV”. Projekt, obejmujący budowę oraz zakup taboru, ma wartość 3 000 830 693 zł. Dofinansowanie z Funduszu Spójności w ramach programu FEnIKS 2021–2027 wynosi 1 125 000 000 zł.

Prognoza: produkcja cementu w 2026 r. spadnie o 2% r/r

Zajmując trzecie miejsce w Europie, Polska jest jednym z europejskich liderów produkcji cementu. W 2025 r. krajowa produkcja tego podstawowego i strategicznego materiału budowlanego osiągnęła poziom 17,1 mln t (dane GUS-u), co oznaczało spadek o 3,2% r/r. Poza rosnącym importem wśród przyczyn wymieniono nierozpoczęcie części inwestycji infrastrukturalnych, niższe od oczekiwanego tempo inwestycji w sektorze kolejowym oraz zastój w budownictwie mieszkaniowym.

Rok 2026 również nie rozpoczął się najlepiej. Po styczniu i lutym produkcja cementu w Polsce była niższa o 45% r/r. Przyczynę stanowiła ostra zima i ekstremalnie niskie temperatury, które uniemożliwiały prowadzenie większości prac budowlanych. Dlatego spadek produkcji w tych miesiącach nie może być reprezentatywny dla całego roku, a ostateczną ocenę tendencji rynkowych będzie można sformułować po publikacji przez GUS danych za pierwsze półrocze 2026 r.

Według ekspertów SPC w 2026 r. może nastąpić kolejny spadek produkcji cementu – o 2% r/r, do 16,8 mln t. Przyczyną jest rosnący import tego materiału, szczególnie spoza UE, który w 2025 r. osiągnął rekordowe 1,73 mln t, czyli ponad 10% krajowej produkcji cementu. „Przed wojną, w 2021 r., import cementu z Ukrainy wyniósł 53 tys. t. Prognoza na 2026 r. to ponad 1 mln t, chyba że zadziała CBAM i wyrówna te szanse” – komentuje Włodzimierz Chołuj, członek zarządu SPC i prezes zarządu Cemex Polska. 

Prognozę produkcji cementu na 2026 r. może jeszcze zweryfikować trwający konflikt na Bliskim Wschodzie, którego koszty – oszacowane przez KE – do tej pory wynoszą 0,5 mld € dziennie. „Największą niepewnością jest to, jak długo będzie trwała wojna na Bliskim Wschodzie – mówi dr Bohdan Wyżnikiewicz, prezes Instytutu Prognoz i Analiz Gospodarczych. – Ta niepewność uderza w cały sektor budowlany, wywołując wzrost cen paliw, transportu i konieczność waloryzacji kontraktów”.

„Przygotowaliśmy analizę wrażliwości, jak polska gospodarka może się zachować – informuje Szymon Jungiewicz, ekspert PMR Market Experts. – W scenariuszu szoku naftowego (cena ropy Brent na poziomie ok. 150 USD za baryłkę i pakiet CPN do końca 2027 r., kurs USD/PLN na poziomie 4 zł) inflacja może wzrosnąć do 4,9% w 2026 r. i aż do 6,2% w 2027 r. wobec bazowych 3%. Z kolei realna dynamika PKB w latach 2026–2027 wyniosłaby odpowiednio 2,4% i 1,3% wobec bazowych wartości 3,5% i 2,8%”.

Reforma EU ETS a obronność i strategiczna rola cementu

Polska jest filarem wschodniej flanki NATO, dlatego w obecnych realiach krytycznie ważne są gwarancje dostaw krajowego cementu nie tylko dla budownictwa infrastrukturalnego czy mieszkaniowego, ale przede wszystkim na potrzeby inwestycji w obronność i bezpieczeństwo Polski. W ciągu najbliższych 10 lat do ich realizacji – Tarczy Wschód, budowy schronów, bunkrów i miejsc schronienia – będzie potrzeba ok. 3 mln t cementu. Z kolei zapotrzebowanie na beton dla polskiej elektrowni jądrowej, której budowa ma się rozpocząć już w 2028 r., jest szacowane na ponad 1 mln m³.

„Wobec tak szeroko zakrojonego programu inwestycyjnego, w tym na rzecz obronności i bezpieczeństwa, rośnie rola cementu jako materiału o znaczeniu strategicznym” – podkreśla Mariusz Adamek, prezes zarządu Cement Ożarów. Cement produkowany jest lokalnie, z lokalnych surowców, których użycie minimalizuje ryzyko przerwania dostaw w sytuacjach kryzysowych. Uwzględnienie produkcji na rzecz obronności (m.in. cementu i stali) w ramach reformy EU ETS (Europejski System Handlu Emisjami) stanowi postulat Polski w trwających rozmowach z Komisją Europejską. Podobnie jak zwiększenie liczby bezpłatnych uprawnień do emisji CO₂ dla przemysłu energochłonnego, aby chronić jego konkurencyjność.

To właśnie koszt zakupu uprawnień do emisji CO₂ w ramach EU ETS jest jednym z kluczowych czynników, który obniża konkurencyjność przemysłu cementowego w Polsce. Dotychczas ich ceny przekraczały już pułap 100 €/t CO₂, a prognozy na 2030 r. zapowiadają je na poziomie od 123 € (CAKE/KOBIZE) do nawet 150 €/t CO₂ (Bloomberg).

W ramach obecnych regulacji liczba bezpłatnych uprawnień do emisji CO₂ dla producentów cementu jest obliczana na podstawie benchmarków. W związku z tym, że są one niższe niż rzeczywista emisja, ma to bezpośrednie przełożenie na spadek konkurencyjności przemysłu. Producenci cementu w Polsce postulują o dostosowanie wartości benchmarku do faktycznych danych emisyjnych i utrzymanie go w wysokości 0,693 t  CO₂/t klinkieru, co odpowiada 10% najbardziej efektywnych instalacji w UE.

Import nieuczciwą konkurencją: 224 mln zł opłat w Polsce, 0 zł poza UE

Cementownie są kluczowymi pracodawcami, płatnikami podatków i aktywnymi uczestnikami życia samorządów w Polsce. Uwzględniając łańcuch dostaw, branża zapewnia ponad 24 tys. miejsc pracy i rocznie odprowadza do polskiego budżetu ponad 3 mld zł w formie różnych podatków. Pomimo strategicznego znaczenia przemysłu cementowego dla gospodarki oraz obronności Polski w jego konkurencyjność uderza m.in. stale rosnący import, szczególnie spoza UE. Na 2026 r. jest prognozowany na ponad 2 mln t, a napływ cementu z Ukrainy wzrósł o ponad 3800% od 2019 r.

„W mojej ocenie import cementu spoza Unii Europejskiej, w tym z Ukrainy, to nierówna i nieuczciwa konkurencja. Tamtejsze zakłady nie ponoszą kosztów polityki klimatycznej. Dostawa surowców strategicznych może być wykorzystywana jako groźna broń, tak jak w przypadku ropy i gazu. Inwestycje, zwłaszcza w sektorze obronnym, nie mogą być zależne od eksporterów z krajów ościennych” – ocenia Krzysztof Kieres, przewodniczący SPC.

Import cementu spoza UE nie tylko zagraża jego producentom w Polsce, ale przede wszystkim generuje wymierne straty dla gospodarki, budżetu państwa i budżetów samorządów. Tracą one 136 zł wraz z każdą toną cementu importowanego do Polski, co w przypadku napływu ponad 1,5 mln t cementu z Ukrainy w latach 2024–2025 oznacza szacowany spadek wpływów m.in. z podatków o 200 mln zł. Równocześnie dwa podmioty przywożące do Polski cement z tego kierunku zatrudniają w Polsce… 18 osób, podczas gdy taka skala produkcji odpowiada jednej cementowni zatrudniającej 300 pracowników oraz zapewniającej (m.in. w ramach łańcucha dostaw) ponad 1200 miejsc pracy.

Według danych EY producenci cementu w Polsce tylko w 2021 r. zakupili uprawnienia do emisji CO₂ za ponad 224 mln zł. Z kolei importerzy cementu do naszego kraju będą ponosić opłaty w ramach mechanizmu CBAM (Carbon Border Adjustment Mechanism) dopiero od 2027 r. Jego celem ma być wyrównanie kosztów emisji CO₂ wynikających z EU ETS wobec braku takich kosztów w krajach trzecich, czyli poza UE.

Niestety obecna klasyfikacja cementu w ramach CBAM to wyłom w przepisach. Nie opiera się bowiem na zawartości klinkieru, co ma bezpośrednie przełożenie na ślad węglowy i związaną z nim opłatę za emisję CO₂. „Chcielibyśmy podkreślić znaczenie uszczelnienia mechanizmu CBAM” – mówi Maciej Sypek, członek zarządu SPC i prezes zarządu Holcim Polska, wskazując także na potrzebę kontroli jakości importowanego cementu już na granicy.

Aby CBAM spełnił swoje zadanie, importerzy cementu spoza UE powinni doliczać do jego wartości podatek węglowy, odpowiadający faktycznej emisyjności. W tym celu należy wyeliminować takie nieprawidłowości, jak:

• pozorne koszty emisji w krajach trzecich – konieczna weryfikacja możliwych ulg,
• deklarowana zawartość klinkieru w cemencie – niezbędna aktualizacja kodów TARIC,
• nieprawidłowości związane z określaniem kraju pochodzenia produktu,
• podawanie zaniżonych wartości emisji w przypadku łagodniejszych kryteriów jej weryfikacji (np. z Ukrainy),
• uruchamianie w krajach trzecich zakładów produkujących wyłącznie na potrzeby importu do UE (resource shuffling – przesuwanie zasobów).

CISAF i rekompensaty odpowiedzią na najwyższe ceny energii w UE?

„Przemysł cementowy w Polsce konsekwentnie podąża drogą dekarbonizacji” – podkreśla Zbigniew Pilch, dyrektor wykonawczy SPC. Dzięki realizacji programu inwestycyjnego o wartości przekraczającej 12 mld zł cementownie w Polsce należą do najnowocześniejszych w Europie. Rozwijają także projekty OZE, w tym farmy fotowoltaiczne, pozyskując czystą energię ze słońca i wiatru. Jednak sam proces wytwarzania cementu wymaga znacznego zapotrzebowania na energię, zatem jej wysokie ceny stanowią już ponad 35% kosztów produkcji tego materiału w Polsce.

Nasz kraj jest europejskim rekordzistą – według danych Forum Odbiorców Energii Elektrycznej i Gazu ceny energii w Polsce (w kontraktach terminowych na lata 2027–2028) wynoszą ok. 100 €/MWh, podczas gdy w Hiszpanii i we Francji oscylują one między 50 i 53 €/MWh. W Niemczech, gdzie otwarcie mówi się o kryzysie energetycznym oraz wprowadza program pomocowy dla przemysłu, ceny utrzymują się na poziomie 80 €/MWh. W perspektywie lat 2030–2050 prognozowane przez KE hurtowe ceny energii dla przemysłu mogą osiągnąć nawet 130 € za 1 MWh.

„Ceny energii w styczniu i lutym wzrosły znacznie powyżej prognoz” – podkreśla Sławomir Kaźmierczak, członek zarządu Cementownia Warta SA. Jak zaznacza, dalsze obawy budzi sytuacja na Bliskim Wschodzie i jej wpływ na gospodarkę oraz energetykę. W związku z tym sektor cementowy, jak i cały przemysł energochłonny, apeluje o utrzymanie konkurencyjności przez objęcie rekompensatami kosztów pośrednich cen energii.

Na szczeblu krajowym kluczowe są również zmiany mechanizmów redukcji opłaty jakościowej i wyceny energii na rynku hurtowym, czyli mechanizmu merit order, oraz zwiększenie obrotu energią na TGE przez przywrócenie obliga giełdowego, co zwiększy transparentność i wiarygodność hurtowej wyceny energii.

Komisja Europejska wskazała również wytyczne CISAF (Clean Industrial State Aid Framework) jako narzędzie pozwalające na opracowanie i wdrożenie programu stabilizacji cen energii elektrycznej dla branż energochłonnych na poziomie 50 €/MWh. Warunkiem otrzymania wsparcia jest przeznaczenie co najmniej 50% uzyskanej pomocy na realizację inwestycji w OZE, poprawę efektywności energetycznej czy też zwiększenie elastyczności zużycia energii. Wobec planów wprowadzenia takiego programu w Niemczech z wypłatami środków za 2026 r. w 2027 r. branża apeluje do Ministerstw Energii oraz Rozwoju i Technologii o analogiczne rozwiązanie.

Więcej na www.polskicement.pl

W biznesowym centrum Warszawy, przy al. Jana Pawła II 23, wyrasta nowy biurowiec – Upper One Office. Co wyróżnia tę inwestycję?

Upper One Office jest jedną z największych realizowanych obecnie inwestycji biurowych w centrum Warszawy. Rósł  w tempie jednej kondygnacji tygodniowo. Kompleks obejmuje dwa budynki: 34-piętrowy biurowiec oraz 17-kondygnacyjny hotel. Projekt wyróżnia się skalą oraz zastosowanymi technologiami. Jednym z kluczowych rozwiązań jest geotermalny wymiennik ciepła o łącznej długości ok. 30 km rur, zintegrowany z konstrukcją budynku, który wspiera systemy ogrzewania i chłodzenia. Charakterystycznym i unikatowym elementem będzie również pofałdowana, szklana elewacja, zmieniająca wygląd w zależności od kąta odbicia światła.

Realizacja budynku w ścisłym centrum miasta, na placu budowy ograniczonym działką inwestora i w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej śródmiejskiej zabudowy mieszkalnej, stanowiła duże wyzwanie organizacyjne szczególnie na etapie wyburzenia istniejącego budynku. Warto tu podkreślić, że ok. 90% materiałów z rozbiórki zostało poddanych recyklingowi.

Na jakim etapie znajduje się obecnie budowa?

Realizacja Upper One Office jest na etapie wykonywania konstrukcji budynku, montażu elewacji i instalacji wewnętrznych oraz wyposażenia budynku. W zakresie konstrukcji osiągnęliśmy już 34. piętro. Tym samym zakończyliśmy realizację konstrukcji.

Jak opisałby Pan skalę tej inwestycji?

Przede wszystkim warto podkreślić, że mówimy o projekcie realizowanym przez STRABAG Real Estate, składającym się z dwóch obiektów o różnych funkcjach. Wyższy, 34-kondygnacyjny budynek, to obiekt biurowy, natomiast niższy, 17-piętrowy, będzie pełnił funkcję hotelową. Taki układ był od początku jednym z kluczowych założeń projektowych – chodziło o stworzenie kompleksu, który łączy funkcje biznesowe z zapleczem hotelowym w ścisłym centrum Warszawy.

Skalę inwestycji dobrze pokazują liczby. W części nadziemnej zostanie wykorzystanych ok. 17 tys. m³ betonu oraz ok. 2,4 tys. t stali. Sama szklana elewacja na konstrukcji aluminiowej obejmie powierzchnię ok. 22 tys. m².

Jakie główne założenia projektowe przyjęto?

Jednym z najważniejszych założeń było stworzenie nowoczesnej przestrzeni o wysokim standardzie użytkowym i środowiskowym. W przypadku części biurowej celem jest uzyskanie certyfikacji LEED na poziomie Platinum oraz WELL na poziomie Bronze, co oznacza spełnienie wysokich wymagań zarówno w zakresie zrównoważonego budownictwa, jak i komfortu przyszłych użytkowników.

Równocześnie projekt zakłada różny standard realizacji obu budynków. Część biurowa powstaje w standardzie shell&core, co oznacza, że przestrzeń będzie przygotowana do indywidualnej aranżacji przez najemców. Wyjątek stanowi podium, czyli pierwsze trzy kondygnacje budynku biurowego, które będzie wykończone pod klucz z pełnym wyposażeniem wnętrz.

Ciekawostką techniczną w części biurowej są windy typu double-deck, czyli dwie połączone kabiny w jednym szybie, które poruszają się jednocześnie i obsługują dwa poziomy. System obejmuje trzy pary wind obsługujących piętra od 0 do 15 oraz pięć par szybkich, panoramicznych wind dla wyższych kondygnacji, co umożliwi sprawną obsługę ruchu w budynku.

Natomiast część hotelowa realizowana jest w całości pod klucz jako w pełni wykończony obiekt przygotowany dla operatora hotelu. Ciekawym rozwiązaniem jest zastosowanie prefabrykowanych łazienek. Każda w pełni wyposażona łazienka powstaje w fabryce – z białym montażem, szklanymi ściankami, półkami, uchwytami i kompletnym wykończeniem. Później transportowana jest na budowę i żurawiem wstawiana bezpośrednio w konstrukcję żelbetową. Dzięki temu ograniczamy liczbę prac mokrych wykonywanych na budowie i zapewniamy jednolity, najwyższy standard wszystkich łazienek.

Jaka jest historia działki, na której powstaje Upper One? Jak przebiegały prace przygotowawcze do budowy kompleksu?

Wcześniej w tym miejscu znajdował się budynek Atrium International z lat 90. XX w. Dlatego pierwszym etapem naszej inwestycji była rozbiórka tego obiektu. Aż 90% materiałów z wyburzenia poddaliśmy recyklingowi. Prace rozpoczęliśmy od tzw. rozbiórek miękkich, czyli demontażu elementów nadających się do ponownego wykorzystania – drewna, tworzyw sztucznych, szkła, metali, a także okładzin kamiennych, które można było zdemontować bez użycia ciężkiego sprzętu. Część z nich, np. wspomniane okładziny, zostanie wykorzystana w nowym budynku przy wykonaniu posadzek. Takie podejście pozwoliło nam maksymalnie ograniczyć odpady i świadomie wykorzystać istniejące zasoby w nowym projekcie.

Jak wyglądała logistyka prac rozbiórkowych i budowlanych na stosunkowo niewielkiej przestrzeni w centrum Warszawy?

Logistyka na tym etapie była jednym z największych wyzwań, zwłaszcza w kontekście ograniczonego placu budowy w ścisłym centrum stolicy. Podczas rozbiórek miękkich demontowaliśmy wszystkie
elementy nadające się do recyklingu bez użycia ciężkiego sprzętu i bezpiecznie transportowaliśmy je bezpośrednio do odbiorców odpowiednich strumieni materiałów. Część konstrukcyjna wymagała użycia ciężkiego sprzętu, który generował hałas i kurz. Aby ograniczyć emisję pyłu poza działkę, stosowaliśmy armatki wodne do rozpylania wody oraz kurtyny gumowe, co ograniczyło oddziaływanie wyburzeń na otoczenie.

Jak lokalizacja w ścisłym centrum Warszawy wpływa na obecny etap realizacji i organizację prac budowlanych?

Na obecnym etapie realizacji generowanie kurzu jest już minimalne, natomiast nadal występuje hałas, dlatego wszystkie prace prowadzone są w określonych godzinach – od 6 do 22, a cały harmonogram produkcji i logistyki dostosowany jest do tych ram czasowych. W przypadku betonowań konstrukcyjnych wszystkie prace kończą się przed godziną 22.

Logistyka dostaw materiałów opiera się na dwóch żurawiach wieżowych oraz na jednym żurawiu w części hotelowej. Ze względu na to, że powierzchnia zabudowy pokrywa praktycznie całą działkę, teren budowy jest mocno ograniczony, a koordynacja transportu materiałów wymaga szczególnej precyzji.

Do zarządzania dostawami i harmonogramem pracy używamy specjalnej aplikacji, która pomaga planować miejsce i terminy dostaw, obsługę żurawi, pracę wind oraz lokalizację magazynów. Dzięki temu możemy efektywnie rozładowywać materiały i zapewniać płynny postęp prac pomimo ograniczonej przestrzeni i centralnej lokalizacji.

Tempo prac – jedno piętro tygodniowo – robi wrażenie. Jak udało się to osiągnąć?

Jest ono efektem dokładnego planowania i przygotowania inwestycji już od samego początku. Na etapie projektowania zakładaliśmy realizację jednego piętra na tydzień, dlatego wszystkie elementy prac – od doboru technologii deskowań, sposobu podawania betonu, parametrów żurawi wieżowych i wind aż po liczbę pracowników – zostały podporządkowane temu celowi. Dodatkowo na realizowanych kondygnacjach zastosowaliśmy osłony wiatrowe, co zwiększyło komfort pracy, zwłaszcza w warunkach zimowych.

Czy tak duże tempo dotyczy obu budynków – biurowego i hotelowego?

Dotyczy to budynku biurowego. W przypadku hotelu sytuacja wygląda inaczej. Kondygnacje wymagają znacznie więcej prac żelbetowych, ponieważ każdy pokój jest wydzielony ścianami, a dookoła każdej kondygnacji są ściany żelbetowe. Dodatkowo równocześnie montowane są prefabrykowane łazienki, co zwiększa złożoność robót. Dlatego w części hotelowej tempo realizacji tojedna kondygnacja na dwa tygodnie.

Co odróżnia tę inwestycję od innych kompleksów biurowo-hotelowych powstających w centrum Warszawy?

Elementem, który rzeczywiście stanowi unikatowe rozwiązanie technologiczne, jest zastosowanie gruntowego wymiennika ciepła, czyli systemu opartego na rozwiązaniach geotermalnych. Instalacja została zintegrowana z konstrukcją budynku – znajduje się w ścianach szczelinowych, w baretach oraz pod płytą fundamentową.

W praktyce oznacza to bardzo rozbudowaną instalację, ok. 30 km rur, które tworzą dolny wymiennik ciepła. Krąży w nich czynnik grzewczy lub chłodniczy, w zależności od pory roku i aktualnych potrzeb budynku. Dzięki temu możliwe jest wykorzystanie energii zgromadzonej w gruncie do wspomagania systemów ogrzewania zimą oraz chłodzenia latem.

Takie rozwiązanie znacząco ograniczy zapotrzebowanie na energię z sieci miejskiej, co przełoży się zarówno na wyższą efektywność energetyczną, jak i na ograniczenie śladu środowiskowego obiektu. W przypadku warszawskich budynków wysokościowych jest to wciąż rozwiązanie stosunkowo rzadko spotykane – trudno wskazać inny wysokościowiec w Warszawie wykorzystujący geotermię na taką skalę. System ten można uznać za jeden z kluczowych wyróżników inwestycji Upper One.

Jakie jeszcze technologie zostały zastosowane na budowie?

Cały projekt w pełni korzysta z modelu BIM, który stanowi cyfrowe wsparcie dla większości procesów budowlanych. Pozwala on sprawdzać ewentualne kolizje już na etapie projektowania oraz przeglądać dokumentację w trójwymiarze. Model BIM daje możliwość porównywania rzeczywiście wykonanych robót z planowanymi. Przy realizacji Upper One korzystamy też ze skanerów 3D, kamer 3D i tworzenia chmur punktów, dzięki czemu możemy dokładnie identyfikować wszelkie rozbieżności między projektem a rzeczywistością.

Dodatkowo wykorzystujemy cyfrowy system zarządzania dokumentacją Dalux, który daje inżynierom i inspektorom nadzoru pełny dostęp do dokumentacji technicznej w wersji cyfrowej i bieżącego modelu BIM. System pozwala dokonywać odbiorów robót, zgłaszać usterki z przypisaniem odpowiedzialnych osób, ale także usprawnia komunikację między podwykonawcami oraz koordynację prac na poszczególnych kondygnacjach. Dzięki temu cały proces realizacji inwestycji odbywa się w pełnym obiegu cyfrowym, a dokumentacja papierowa praktycznie nie jest już używana, co zwiększa efektywność i przejrzystość zarządzania budową.

A jakie rozwiązania środowiskowe zostaną zastosowane w kompleksie Upper One?

Przede wszystkim skupiamy się na zmniejszeniu energochłonności budynku – stosujemy m.in. armaturę o ograniczonym przepływie wody oraz wspomniany gruntowy wymiennik ciepła, który redukuje zużycie energii potrzebnej do ogrzewania zimą i chłodzenia latem. Wybieramy również materiały o niskiej emisji związków organicznych, sprawdzone pod kątem wpływu na środowisko. Dodatkowo projekt uwzględnia kontrolę emisji hałasu i pyłu w trakcie realizacji, a także emisji światła po zakończeniu inwestycji, tak aby minimalizować wpływ obiektu na otoczenie. Każdy z tych elementów – od materiałów po systemy instalacyjne – został zaprojektowany z myślą o spełnieniu wymagań środowiskowych.

Który element projektu jest jego flagową częścią?

Wizytówką i elementem robiącym największe wrażenie będzie elewacja. Jest nietypowa, oryginalna i trudno znaleźć podobną w innych warszawskich obiektach. To właśnie elewacja nadaje budynkowi unikatowy charakter i sprawia, że Upper One nie sposób pomylić z żadnym innym budynkiem w mieście.

Jak dokładnie będzie wyglądała?

Elewacja będzie miała charakterystyczne pofałdowania i ostre załamania, co sprawi, że z każdej strony będzie inaczej odbijała światło w zależności od kąta padania słońca. Dzięki temu fasada zyska unikatową grę kolorów i refleksów, a całość pozostanie transparentna, co zagwarantuje nieprzeciętny widok z każdego piętra zarówno dla najemców, jak i użytkowników budynku.

Jak technicznie będzie wykonywana elewacja?

Cała elewacja będzie szklana, natomiast technologia montażu różni się w zależności od kondygnacji. Do 15. piętra zastosowaliśmy system słupowo-ryglowy, gdzie najpierw montowana jest konstrukcja aluminiowa, a potem wstawiane szkło. Od 16. piętra w górę używamy systemu segmentowego, w którym gotowe zespolone segmenty szkła z konstrukcją są przywożone na budowę i montowane w całości bezpośrednio na elewacji.

Różnica wynika głównie z ekonomii i logistyki. System słupowo-ryglowy na dolnych kondygnacjach jest bardziej ekonomiczny niż segmenty, natomiast w górnej części budynku odwrotnie – segmenty okazują się bardziej efektywne i szybciej je można zamontować.

Czy STRABAG odpowiada też za zagospodarowanie terenu wokół budynku?

Tak, zagospodarowanie terenu jest integralną częścią projektu. Razem z budową samego kompleksu STRABAG przebudowuje cały obszar wokół, w tym fragmenty ulic Jana Pawła II, Grzybowskiej, Ciepłej i Krochmalnej, a także niewielki skwer na skrzyżowaniu ul. Grzybowskiej z al. Jana Pawła II.

W przestrzeni między budynkiem hotelu a istniejącym już obiektem Atrium Tower powstanie ogólnodostępna strefa wypoczynkowa z małym amfiteatrem, strefą relaksu z ławkami oraz zielenią.

Co było dotąd największym wyzwaniem podczas budowy tego kompleksu?

Wyzwań jest naprawdę wiele. Jednym z nich pozostaje na pewno organizacja prac na ograniczonej działce w ścisłym centrum Warszawy. Bardzo blisko mamy sąsiednie budynki mieszkalne, jak np. Grzybowska 30 oraz Atrium Tower, z którym dzielimy wjazd do części podziemnej. Każdy z sąsiadów ma swoje wymagania dotyczące prowadzenia budowy i wpływu na ich obiekt, więc koordynacja prac jest kluczowa.

Dodatkowo naszym zadaniem jest nie tylko wybudowanie budynku, ale także jego zaplanowanie i zaprojektowanie w taki sposób, aby spełniał wszystkie wymagania inwestora, certyfikacje i powstał w założonym terminie oraz budżecie.

Szczególnie wymagająca była część podziemna, obejmująca pięć kondygnacji, gdzie trzeba było opracować technologię i zrealizować ściany szczelinowe w linii ścian podziemnych istniejącego budynku i w granicy zabudowy działki inwestora w centrum miasta. Dla zespołu stanowiło to ogromne wyzwanie zarówno techniczne, jak i organizacyjne.

Natomiast jedno jest pewne – nasz zespół świetnie radzi sobie z każdym wyzwaniem i przy utrzymaniu dotychczasowego tempa zakończenie inwestycji planujemy zgodnie z założeniami, czyli w lutym 2027 r.

Dziękuję za rozmowę.

Więcej na www.strabag.pl

Tłocznia zwiększy możliwości przesyłu gazu

Inwestycja ma zwiększyć przepustowość ponad 800-kilometrowej trasy przesyłowej łączącej północne punkty wejścia gazu do systemu z zachodnią i południowo-wschodnią częścią kraju oraz magazynami gazu. Tłocznia będzie elementem Korytarza Północ–Południe, obejmującego m.in. gazociągi Goleniów–Lwówek oraz Lwówek–Odolanów.

Przez magistralę przesyłany jest gaz dostarczany z Terminalu LNG w Świnoujściu oraz gazociągu Baltic Pipe. Nowa infrastruktura ma zwiększyć efektywność krajowego systemu przesyłowego oraz poprawić elastyczność pracy sieci w sytuacjach awaryjnych.

Lokalizacja inwestycji nie jest przypadkowa. Rejon Lwówka stanowi jeden z ważniejszych punktów krajowego systemu przesyłu gazu, gdzie krzyżują się strategiczne gazociągi przesyłowe obsługujące kierunek północny i zachodni.

Inwestycja z dofinansowaniem unijnym

Koszt budowy Tłoczni Gazu Lwówek przekracza 892 mln zł. Ponad 559 mln zł pochodzi z programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko 2021–2027.

Projekt realizowany przez GAZ-SYSTEM jest częścią programu rozbudowy infrastruktury przesyłowej w Polsce. Inwestycja ma zwiększyć możliwości techniczne krajowego systemu oraz umożliwić dalszy przesył gazu do państw Europy Środkowo-Wschodniej.

Szkoły otrzymają infrastrukturę do nauki AI

Nowe pracownie mają umożliwić prowadzenie zajęć związanych ze sztuczną inteligencją, analizą danych oraz technologiami cyfrowymi. W szkołach ponadpodstawowych wyposażenie może zostać wykorzystane także podczas nauki programowania, automatyki i kierunków technicznych. Projekt zakłada stworzenie zaplecza sprzętowego do pracy z narzędziami wykorzystywanymi w środowiskach technologicznych i inżynieryjnych.

Rozbudowa infrastruktury cyfrowej ma zwiększyć dostęp uczniów do praktycznych zajęć opartych na nowoczesnym sprzęcie komputerowym. Program obejmuje szkoły w całym kraju i należy do największych projektów związanych z cyfryzacją edukacji realizowanych w ostatnich latach. Na zakup zestawów laboratoriów sztucznej inteligencji Ministerstwo Cyfryzacji przeznaczy ponad 1,86 mld zł brutto.

Dostawy sprzętu przed nowym rokiem szkolnym

Po otwarciu ofert NASK-PIB przeprowadzi ich weryfikację oraz podpisze umowy wykonawcze z dostawcami sprzętu. Zgodnie z harmonogramem pracownie AI mają zostać dostarczone do szkół przed rozpoczęciem roku szkolnego 2026/2027.

Zamówienie realizuje wskaźnik dotyczący tworzenia laboratoriów sztucznej inteligencji oraz STEM w szkołach. Projekt jest częścią inwestycji „Technologie cyfrowe w nauczaniu” finansowanej z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności.

Nowa strefa przylotów i odlotów Non Schengen

W ramach inwestycji powstaną trzy nowe wieże z klatkami schodowymi i wyjściami do rękawów. Rozbudowa obejmie także 11 nowych gate’ów, pasaż handlowo-gastronomiczny, większe poczekalnie odlotowe oraz dwupoziomowy Salon Business Lounge. Kluczową zmianą będzie przeniesienie obsługi pasażerów przylatujących do nowej części terminalu.

Na parterze nowego obiektu zaplanowano strefę przylotów z 32 kabinami kontroli paszportowej, 10 bramkami ABC oraz halą odbioru bagażu wyposażoną w sześć karuzel. Z kolei na pierwszym piętrze znajdzie się strefa odlotów Non Schengen z 22 kabinami kontroli paszportowej i 10 bramkami ABC.

Według informacji przekazanych przez inwestora nowa część terminalu ma umożliwić obsługę 16 mln pasażerów rocznie. Po zakończeniu wszystkich etapów rozbudowy przepustowość lotniska ma wzrosnąć do ponad 20 mln pasażerów rocznie.

Zakończenie inwestycji planowane do 2032 roku

Rozbudowa terminalu T6 stanowi pierwszy z trzech etapów programu inwestycyjnego realizowanego na krakowskim lotnisku. Kolejne etapy obejmą rozbudowę od strony wschodniej, w miejscu uruchomionego wcześniej terminalu wspierającego, oraz przebudowę obecnie funkcjonującej części terminalu pasażerskiego.

Projekt zakłada zastosowanie rozwiązań technologicznych związanych z obsługą pasażerów i dostępnością dla osób z niepełnosprawnościami. W dokumentacji przewidziano także instalację fotowoltaiczną oraz system odzysku wody.

Oddanie nowej części terminalu do użytkowania zaplanowano na połowę 2029 r. Zakończenie wszystkich etapów rozbudowy terminalu pasażerskiego Kraków Airport ma nastąpić do 2032 r.

Jak podano, nieruchomości, które nie zostały objęte dobrowolnym wykupem, będą przejmowane na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Proces może obejmować zarówno wywłaszczenie, jak i ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości za odszkodowaniem. Inwestor zaznacza, że zakres przejęć ma obejmować wyłącznie obszary niezbędne do realizacji linii kolejowej.

Kolejne programy nabyć dla odcinków KDP

Spółka zapowiada uruchomienie programu dobrowolnych nabyć również dla kolejnych fragmentów linii „Y”, obejmujących odcinki Łódź – Wrocław oraz Sieradz – Poznań. Termin rozpoczęcia procedur będzie uzależniony od uzyskania wymaganych decyzji administracyjnych.

W ramach programu właściciele nieruchomości mogli skorzystać z dwóch modeli wykupu. Pierwszy zakładał wycenę według stawek odtworzeniowych bez uwzględniania stopnia zużycia nieruchomości. Drugi przewidywał dodatkowe bonusy do wartości wyceny przygotowanej przez rzeczoznawców majątkowych. Obejmowały one 20 proc. dla gruntów niezabudowanych oraz 40 proc. dla zabudowy i innych elementów składowych nieruchomości.

Program przewiduje również dodatkowe formy wsparcia dla właścicieli nieruchomości, w tym pomoc przy przeprowadzce, rekompensaty związane z utratą zdolności kredytowej oraz świadczenia dla osób rezygnujących z działalności rolniczej.

Trwają przygotowania do budowy linii KDP

Prace projektowe dla około 140-kilometrowego odcinka kolei dużych prędkości między Warszawą i Łodzią zbliżają się do zakończenia. Projektowanie inwestycji uzyskało dofinansowanie z instrumentu „Łącząc Europę” CEF 2.

W grudniu 2025 roku ogłoszono pierwsze postępowanie w trybie dialogu konkurencyjnego dotyczące budowy 13-kilometrowego odcinka między Kotowicami a węzłem lotniskowym. W kwietniu 2026 roku uruchomiono kolejne postępowanie obejmujące 14,3 km trasy pomiędzy węzłem lotniskowym i bolimowskim. Następne przetargi mają zostać ogłoszone jeszcze w tym roku.

Zgodnie z aktualnym harmonogramem odcinek Warszawa – Łódź ma zostać uruchomiony pod koniec 2032 roku równolegle z planowanym uruchomieniem nowego lotniska centralnego.

Nowy operator przejął nieruchomość wraz z zapleczem obejmującym kawiarenkę i magazyn o łącznej powierzchni około 48 m kw. Do czasu uzyskania wymaganych zgód i decyzji administracyjnych kompleks ma funkcjonować na dotychczasowych zasadach.

Modernizacja obejmie korty i infrastrukturę towarzyszącą

ŚOSiR wskazuje, że jednym z głównych elementów inwestycji będzie zadaszenie jednego z kortów, co umożliwi całoroczne użytkowanie obiektu. Projekt uwzględnia także istniejącą infrastrukturę techniczną, w tym działające na terenie ośrodka instalacje fotowoltaiczne.

Przetarg obejmował nie tylko wysokość czynszu dzierżawnego, ale również koncepcję funkcjonowania obiektu i plan szkolenia dzieci oraz młodzieży. Jak podaje ŚOSiR, oferta wybranego operatora została oceniona najwyżej pod względem założeń dotyczących dalszego rozwoju infrastruktury tenisowej.

Padel uzupełni ofertę sportową obiektu

Po modernizacji kompleks ma rozszerzyć działalność o boiska do padla. Dyscyplina, łącząca elementy tenisa i squasha, rozwija się na polskim rynku sportowym głównie w formule rekreacyjnej i amatorskiej.

Według informacji przekazanych przez miasto priorytetem obiektu nadal ma pozostać tenis ziemny oraz szkolenie dzieci i młodzieży. Inwestycja przy ul. Sportowej jest częścią działań związanych z modernizacją infrastruktury sportowej zarządzanej przez Świdnicki Ośrodek Sportu i Rekreacji.