Na początku XIX wieku na ziemiach polskich zaczęto organizować służby techniczne odpowiedzialne za budowę i utrzymanie dróg. W ich skład wchodzili m.in. dróżnicy, czyli pracownicy zajmujący się bieżącym stanem traktów i ich otoczenia.

Dróżniczówki pełniły podwójną funkcję. Były miejscem pracy o charakterze administracyjnym, a przy mniej uczęszczanych drogach także domem dróżnika i jego rodziny. W pobliżu budynków przechowywano podstawowe narzędzia oraz materiały potrzebne do utrzymania nawierzchni, m.in. kruszywo i smołę.

Zawód dróżnika często przechodził z pokolenia na pokolenie. W podobny sposób użytkowano same dróżniczówki, które przez lata pozostawały związane z jedną rodziną.

Ślady dawnej infrastruktury drogowej

Budynki lokalizowano zwykle przy drogach i ważnych skrzyżowaniach. Służyły nie tylko pracownikom drogowym, ale również podróżnym. Można było w nich odpocząć, zaczerpnąć wody, napoić konie lub uzyskać podstawową pomoc.

Dróżniczówki najczęściej wznoszono z cegły, rzadziej z drewna. Z czasem część z nich elektryfikowano. Ich powierzchnia użytkowa wynosiła zazwyczaj od 50 do 90 mkw., a w jednym budynku mieszkała jedna lub dwie rodziny.

Wraz ze zmianami organizacyjnymi i gospodarczymi dróżniczówki stopniowo traciły pierwotne znaczenie. Podczas reformy drogowej w latach 70. XX wieku większość tych obiektów przekazano pod zarząd władz lokalnych. Później trafiały także do prywatnych właścicieli, dotychczasowych mieszkańców lub instytucji państwowych.

Część dawnych dróżniczówek zniknęła z krajobrazu drogowego. W ich miejscu powstała nowa zabudowa, m.in. domy, obiekty handlowe i stacje paliw. Zachowane budynki pozostają materialnym śladem historii polskiego drogownictwa.

Nowe przepisy zastąpią środki ochronne obowiązujące od 2018 r., które wygasają 30 czerwca 2026 r. Zgodnie z rozporządzeniem przyjętym przez Parlament Europejski 19 maja br. obniżone zostaną kontyngenty importowe dla stali. W rezultacie wolumen importu bezcłowego ma zostać ograniczony do 18,3 mln ton rocznie, co oznacza spadek o 47 proc. względem poziomu z 2024 r. Po przekroczeniu wyznaczonych limitów importerzy zapłacą cło w wysokości 50 proc., zamiast dotychczasowych 25 proc.

Zmiany są odpowiedzią na rosnącą presję importową na rynku europejskim. Według danych Europejskiego Stowarzyszenia Producentów Stali (EUROFER) udział importu w konsumpcji stali w Unii Europejskiej osiągnął 29 proc. w trzecim kwartale 2025 r., podczas gdy w całym 2024 r. wynosił 27 proc. Jednocześnie wykorzystanie mocy produkcyjnych europejskich hut spadło w 2024 r. do 67 proc.

Reakcja na globalną nadwyżkę podaży

Jak wskazuje Rada UE, światowa nadwyżka podaży stali może wzrosnąć do 721 mln ton do 2027 r. Oznaczałoby to poziom ponad pięciokrotnie wyższy od rocznej konsumpcji stali w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Komisja Europejska argumentuje, że obecne warunki rynkowe wymagają dodatkowych narzędzi ochronnych dla producentów działających na wspólnym rynku.

Borys Budka, przewodniczący Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (ITRE) w Parlamencie Europejskim, wskazuje, że nowe mechanizmy mają przeciwdziałać nieuczciwej konkurencji ze strony państw wspierających swoje sektory hutnicze poprzez subsydia lub korzystających z niższych kosztów produkcji. Jednocześnie podkreśla potrzebę zachowania równowagi pomiędzy ochroną producentów a sytuacją branż wykorzystujących stal jako podstawowy surowiec.

Przedstawiciele EUROFER pozytywnie ocenili przyjęte rozwiązania, zaznaczając jednak, że europejski rynek pozostanie jednym z najbardziej otwartych na świecie. Organizacja zwraca uwagę również na potrzebę działań wspierających popyt na stal produkowaną w Europie.

Znaczenie dla europejskiego i polskiego hutnictwa

Przemysł stalowy pozostaje jednym z ważnych sektorów gospodarki Unii Europejskiej. Według EUROFER obejmuje około 500 zakładów w 22 krajach, zatrudnia bezpośrednio około 300 tys. pracowników i produkuje średnio 146 mln ton stali rocznie. Rada UE podaje, że od 2007 r. europejski sektor utracił około 65 mln ton mocy produkcyjnych oraz 100 tys. miejsc pracy.

Nowe regulacje mogą mieć znaczenie również dla polskiego hutnictwa. W Polsce funkcjonują duże zakłady produkcji stali, w tym inwestycje realizowane przez ArcelorMittal na Śląsku. Spółka w wynikach za pierwszy kwartał 2026 r. wskazała, że ograniczenie importu mogłoby przełożyć się na wyższe wykorzystanie mocy produkcyjnych w europejskich hutach.

Ministerstwo Infrastruktury, we współpracy z koncesjonariuszem autostrady A1, spółką Gdańsk Transport Company, przygotowało rozwiązanie mające ograniczać zatory na trasie Gdańsk – Toruń w okresach wzmożonego ruchu. Mechanizm zakłada możliwość czasowego odstąpienia od poboru opłat dla wszystkich kategorii pojazdów na placach poboru opłat Rusocin i Nowa Wieś oraz na Stacji Poboru Opłat Nowe Marzy, prowadzącej do drogi ekspresowej S5.

Bramek nie będzie się otwierać automatycznie. Warunkiem uruchomienia procedury jest przekroczenie średniego czasu oczekiwania wynoszącego 25 minut. W takiej sytuacji pobór opłat może zostać zawieszony na okres do 30 minut. Jeżeli po tym czasie nadal będzie występowało ryzyko powstania zatorów, czas otwarcia bramek może zostać wydłużony do 45 minut.

Terminy obowiązywania

W okresie wakacyjnym mechanizm będzie stosowany od piątku 26 czerwca 2026 r. od godz. 16:00 do niedzieli 30 sierpnia 2026 r. do godz. 22:00. Obejmie wszystkie weekendy przypadające w tym czasie.

Dodatkowo rozwiązanie zostanie uruchomione już podczas czerwcowego długiego weekendu. Będzie obowiązywać od środy 3 czerwca 2026 r. od godz. 16:00 do niedzieli 7 czerwca 2026 r. do godz. 22:00, w związku z przypadającym 4 czerwca świętem Bożego Ciała.

Ugoda została zawarta pomiędzy Polskimi Liniami Kolejowymi S.A., Astaris S.p.A. oraz Webuild S.p.A. Strony poinformowały, że porozumienie zamyka wszystkie postępowania sądowe i związane z nimi roszczenia, które pozostawały przedmiotem sporu od 2018 r.

Spór dotyczył dwóch kontraktów infrastrukturalnych zawartych w 2017 r. przez Polskie Linie Kolejowe S.A. z Astaldi S.p.A., które obecnie funkcjonuje pod nazwą Astaris S.p.A. Pierwszy obejmował modernizację linii kolejowej nr 7 na odcinku Dęblin – Lublin. Drugi dotyczył przebudowy układów torowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na linii kolejowej E59 na odcinku od granicy województwa dolnośląskiego do Leszna.

Przedmiotem były kontrakty z 2017 roku

2 października 2018 r. PLK wezwały Astaldi oraz członków konsorcjów do wznowienia prac na obu inwestycjach. Według informacji przekazanych przez strony wykonawca nie wznowił robót, a 5 października 2018 r. PLK odstąpiła od obu umów, wskazując odpowiedzialność konsorcjantów za niewywiązywanie się z kontraktów.

Po wzajemnym odstąpieniu od umów rozpoczęły się wieloletnie postępowania sądowe. Ostatecznie strony zdecydowały się na mediację prowadzoną przed Sądem Polubownym przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Efektem tego postępowania było zawarcie ugody kończącej wszystkie spory związane z realizacją obu kontraktów.

Strony podkreślają, że porozumienie zostało osiągnięte w wyniku mediacji i zamyka wieloletni spór dotyczący inwestycji infrastrukturalnych realizowanych na polskiej sieci kolejowej.

Ponad 10 mld zł na tabor i zaplecze utrzymaniowe

Zgodnie z założeniami Programu Wieloletniego Centralnego Portu Komunikacyjnego etap II 2024–2032, wartość projektu obejmującego zakup taboru oraz budowę centrum utrzymania przekracza 10,1 mld zł w perspektywie do 2035 r. Dokument przewiduje finansowanie inwestycji m.in. poprzez emisję obligacji o wartości 1,74 mld zł. Pozostała część środków ma pochodzić z finansowania komercyjnego wykorzystującego instrumenty kapitałowe i dłużne. Spółka CPK, przy wsparciu firmy doradczej EY, rozpoczęła już działania związane z pozyskaniem partnerów finansowych dla przedsięwzięcia. Do instytucji rynku kapitałowego i potencjalnych inwestorów trafiły materiały informacyjne dotyczące projektu.

Trzy kategorie pociągów

Port Polska.KDP będzie działać w formule ROSCO (Rolling Stock Operating Company), czyli spółki zajmującej się zakupem i wynajmem taboru kolejowego. W pierwszym etapie przewidziano pozyskanie pojazdów w trzech segmentach. Pierwszy obejmuje pociągi KDP o maksymalnej prędkości eksploatacyjnej co najmniej 320 km/h przeznaczone do połączeń między największymi aglomeracjami. Drugi segment stanowią Aero Expressy, czyli dwusystemowe pociągi konwencjonalne osiągające minimum 200 km/h, dostosowane do obsługi pasażerów podróżujących na lotnisko. Trzecia grupa to Regio Expressy, również o prędkości eksploatacyjnej co najmniej 200 km/h, przeznaczone do połączeń regionalnych i międzyregionalnych.

W połowie maja spółka skierowała do producentów taboru pasażerskiego zapytania o informacje rynkowe (RFI). Pozyskane odpowiedzi mają posłużyć do przygotowania dokumentacji przetargowej. Jak poinformował członek zarządu CPK ds. kolei Piotr Rachwalski, uruchomienie dwóch postępowań – na tabor KDP oraz na pociągi Aero Express i Regio Express – planowane jest pod koniec bieżącego roku.

Porozumienie zostało podpisane 2 czerwca 2026 r. przez Rektora-Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej gen. bryg. prof. Przemysława Wachulaka oraz Dyrektora Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowego Instytutu Badawczego prof. Krzysztofa Szamałka. Zakłada ono współpracę przede wszystkim w zakresie cyberbezpieczeństwa oraz ochrony systemów i zasobów informacyjnych wykorzystywanych przez państwową służbę geologiczną.

W ramach porozumienia Wojskowa Akademia Techniczna ma zapewniać wsparcie eksperckie dotyczące budowy standardów bezpieczeństwa dla infrastruktury krytycznej państwa. Strony planują również organizację szkoleń i warsztatów służących podnoszeniu kompetencji pracowników w obszarze ochrony systemów teleinformatycznych. Dokument przewiduje także rozwój współpracy naukowej oraz możliwość odbywania praktyk i staży przez studentów WAT w Państwowym Instytucie Geologicznym.

Wspólne projekty i rozwój kompetencji

Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy realizuje zadania państwowej służby geologicznej i prowadzi specjalistyczne bazy danych geologicznych udostępniane różnym grupom odbiorców. Instytut prowadzi badania związane m.in. z rozpoznaniem budowy geologicznej kraju na potrzeby bezpieczeństwa surowcowego, energetycznego i środowiskowego.

W strukturach PIG-PIB powstaje Centrum Wymiany i Analizy Informacji – Surowce i Georóżnorodność (ISAC-SiG). Jednym z jego zadań będzie wspieranie podmiotów z sektora surowców mineralnych w krajowym systemie cyberbezpieczeństwa, w tym wymiana informacji o podatnościach i zagrożeniach oraz organizacja działań szkoleniowych.

Podpisana umowa obejmuje także rozwój przedsięwzięć związanych z bezpieczeństwem państwa, odpornością infrastruktury, geoinformacją, nowoczesnymi technologiami oraz wykorzystaniem narzędzi sztucznej inteligencji w administracji publicznej i służbach państwowych. Dokument przewiduje możliwość powoływania wspólnych zespołów roboczych i eksperckich realizujących projekty wdrożeniowe.

Zmiany obejmą 67 inwestycji drogowych

Podwyższony limit waloryzacji będzie dotyczył 67 zadań o łącznej długości 855 km. GDDKiA szacuje, że do 21 firm lub konsorcjów realizujących inwestycje drogowe trafi z tego tytułu około 2 mld zł. Jak podkreślono, środki przeznaczone na waloryzację nie wpłyną na harmonogram realizacji pozostałych inwestycji ani na wykonanie programów drogowych.

Od 2022 r. GDDKiA przeznaczyła na waloryzację kontraktów ponad 5 mld zł. Po podpisaniu nowych aneksów łączna wartość środków przekazanych wykonawcom w ramach tego mechanizmu przekroczy 7 mld zł. Pierwszy aneks uwzględniający nowe zasady został już podpisany, a zawieranie kolejnych dokumentów ma rozpocząć się jeszcze w czerwcu. Zakończenie całego procesu planowane jest do końca wakacji.

Waloryzacja także dla projektantów i nadzoru

Zmiany obejmą nie tylko wykonawców robót budowlanych. Po zawarciu aneksów z firmami realizującymi inwestycje drogowe GDDKiA planuje rozszerzyć podwyższony limit waloryzacji również na umowy dotyczące projektowania oraz nadzoru inwestorskiego. Instytucja wskazuje, że nowe rozwiązania mają objąć wszystkie podmioty uczestniczące w procesie inwestycyjnym, których kontrakty zostały zawarte przed wybuchem wojny w Ukrainie.

Gdzie Twoja wiedza techniczna będzie naprawdę potrzebna?

Rynek technologiczny przechodzi jedną z najważniejszych transformacji ostatnich dekad. Przez lata młodym ludziom powtarzano: idź do IT, naucz się programować, a znajdziesz dobrą pracę. Dziś taka rada jest zdecydowanie zbyt wąska. Technologia przeniknęła znacznie głębiej: do energetyki, przemysłu, medycyny, finansów, transportu, sektora kosmicznego, obronności, infrastruktury krytycznej i systemów bezpieczeństwa państwa. Dlatego dziś młody człowiek w kontekście swojej kariery zawodowej powinien sobie zadać przede wszystkim pytanie: gdzie moja wiedza techniczna będzie naprawdę potrzebna — i jaki problem świata, gospodarki lub społeczeństwa będę mógł dzięki niej pomóc rozwiązać?

Właśnie na to stara się odpowiedzieć Perspektywy Women in Tech Summit 2026. Tegoroczna konferencja (10-11 czerwca, Warszawa, EXPO XXI) odbywa się w naprawdę przełomowym momencie. Obserwujemy jednocześnie kilka potężnych procesów: rewolucję AI, rosnące znaczenie cyberbezpieczeństwa, transformację energetyczną, rozwój Przemysłu 5.0, zwiększone inwestycje w obronność i technologie podwójnego zastosowania (dual use) oraz szybki postęp w technologiach kwantowych, branżach kosmicznych, półprzewodnikowych i jądrowych. To konkretne miejsca pracy, konkretne projekty, laboratoria, fabryki, centra danych, sieci energetyczne, systemy płatnicze, platformy medyczne, satelity, reaktory i algorytmy, które będą kształtować nasze bezpieczeństwo, konkurencyjność i jakość życia.

Partnerzy Summitu bardzo wyraźnie pokazują, dokąd zmierza rynek. Na czerwcowej konferencji w jednym miejscu połączymy firmy budujące systemy AI, oprogramowanie, infrastrukturę płatniczą, rozwiązania chmurowe, technologie medyczne, automatykę przemysłową, technologie lotnicze i kosmiczne, sieci energetyczne, systemy cyberbezpieczeństwa, retail tech, platformy danych oraz infrastrukturę krytyczną. Perspektywy Women in Tech Summit to odpowiedź na realne potrzeby gospodarki: potrzebujemy ludzi, którzy potrafią programować, analizować dane, projektować systemy, zabezpieczać je, automatyzować procesy, rozumieć złożone technologie i odpowiedzialnie pracować w sektorach o strategicznym znaczeniu.

W stronę polskiego atomu

Szczególnie ważnym obszarem dla nas w 2026 roku jest energetyka jądrowa. Polska przygotowuje się do budowy swojej pierwszej elektrowni jądrowej w lokalizacji Lubiatowo-Kopalino na Pomorzu. Projekt obejmuje trzy reaktory AP1000, a inwestorem są Polskie Elektrownie Jądrowe współpracujące z konsorcjum Westinghouse i Bechtel. To projekt infrastrukturalny o historycznym znaczeniu: dla transformacji energetycznej, niezależności energetycznej, bezpieczeństwa narodowego i rozwoju polskiej gospodarki.

I właśnie dlatego, jako Perspektywy Women in Tech Summit, chcemy być pierwszą dużą platformą dla kobiet w STEM, Tech & IT w Polsce, która tak mocno i świadomie wprowadza sektor jądrowy do głównego nurtu rozmowy o karierach przyszłości. Chcemy odczarować energetykę jądrową: pokazać, że nie chodzi wyłącznie o fizyków reaktorowych, ale również o inżynierów budownictwa, specjalistów automatyki, elektryków, ekspertów cyberbezpieczeństwa, projektantów systemów, chemików, materiałoznawców, specjalistów ochrony radiologicznej, prawników, kierowników projektów oraz specjalistów ds. komunikacji społecznej, jakości, logistyki i regulacji. To ogromny ekosystem kompetencji.

Dlatego tworzymy podczas Summitu specjalną przestrzeń: Nuclear. Powered by Women. Współpracujemy z Women in Nuclear Polska, Narodowym Centrum Badań Jądrowych oraz Polskimi Elektrowniami Jądrowymi. Chcemy, aby uczestniczki zobaczyły, czym naprawdę jest ten sektor: od nauki, przez inżynierię, aż po wielkoskalowe inwestycje infrastrukturalne. Chcemy przedstawić ludzi, którzy budują ten sektor od środka. Chcemy, aby młode kobiety zobaczyły, że jest dla nich miejsce w energetyce jądrowej — i że mogą wejść do tej branży już na samym początku jej polskiej historii.

Polska potrzebuje dziś strategicznej odwagi. Nie wystarczy mówić młodym ludziom: „idźcie do nowych technologii”. Musimy pokazać im, które technologie będą miały znaczenie dla kraju, dla Europy i dla świata. Energetyka jądrowa jest jedną z nich. Podobnie jak inteligentne sieci energetyczne, energetyka offshore, cyberbezpieczeństwo, AI w przemyśle, technologie kwantowe, space tech, automatyzacja, robotyka, elektronika, półprzewodniki i technologie obronne.

Przepis na pracę przyszłości

Europejskie raporty pokazują, że to wyzwanie nie dotyczy wyłącznie Polski. Komisja Europejska wskazuje, że niemal 80% małych i średnich przedsiębiorstw w UE ma trudności ze znalezieniem pracowników posiadających kompetencje STEM potrzebne w ICT, AI i technologiach kwantowych; jednocześnie Europa chce zwiększyć udział studentów kierunków STEM, a szczególnie zachęcać dziewczęta i kobiety do wyboru tych ścieżek. Program Cyfrowa Europa 2025–2027 przeznacza 1,3 miliarda euro na AI, cyberbezpieczeństwo i kompetencje cyfrowe, ponieważ Europa rozumie, że suwerenność technologiczna zaczyna się od ludzi. Tymczasem europejski przemysł obronny mierzy się z gwałtownie rosnącym zapotrzebowaniem na inżynierów, specjalistów AI, data scientistów, mechaników i spawaczy.

Wszystko to prowadzi do jednego wniosku: kompetencje techniczne stają się kompetencjami bezpieczeństwa, odporności i sprawczości — dla jednostek, firm, państw i całej Europy.

Perspektywy Women in Tech Summit 2026 odpowiada na te potrzeby na wielu poziomach. Po pierwsze, poprzez program: skupiamy się na gorących tematach, które naprawdę definiują obecny moment — AI, dane, cyberbezpieczeństwo, technologie kwantowe, systemy energetyczne, energetyka jądrowa, biotech, robotyka, transformacja przemysłowa, fintech, space i aerospace oraz infrastruktura krytyczna. Po drugie, poprzez Career Expo: ponieważ młodzi ludzie potrzebują kontaktu nie tylko z inspirującymi ideami, ale również z konkretnymi firmami, zespołami, rekruterami, menedżerami i możliwościami wejścia do branży. Po trzecie, poprzez mentoring: ponieważ jedna rozmowa z kimś, kto już przeszedł tę drogę, może zmienić sposób myślenia o własnej przyszłości. Po czwarte, poprzez warsztaty i wydarzenia specjalne: ponieważ rynek potrzebuje nie tylko motywacji, ale także praktycznych kompetencji.

Bardzo zależy nam również na uczciwym mówieniu o transformacji rynku IT. Informatyka nadal pozostaje ważna, ale kończy się prosty mit mówiący, że krótki kurs i podstawowe portfolio wystarczą, aby wejść do dobrze płatnej pracy technologicznej. AI automatyzuje część prostszych zadań, firmy stają się bardziej selektywne, a popyt przesuwa się w stronę ludzi, którzy rozumieją systemy, domeny, bezpieczeństwo, dane, architekturę, odpowiedzialność i wpływ technologii na rzeczywiste procesy. Dlatego mówimy młodym kobietom: uczcie się programowania, ale nie ograniczajcie swojej wyobraźni do jednego frameworka. Łączcie software z energetyką, AI z medycyną, cyberbezpieczeństwo z finansami, automatykę z przemysłem, dane z klimatem, elektronikę z obronnością, fizykę z technologiami kwantowymi, a inżynierię ze społeczną odpowiedzialnością.

To właśnie oznacza motto Perspektywy Women in Tech Summit 2026: UNLEASH NEW ENERGY. Energia to elektryczność w sieci, ale także energia ludzka. Energia młodych kobiet wchodzących do sektorów, z których przez lata były wykluczane — albo do których nikt aktywnie ich nie zapraszał. Energia firm rozumiejących, że różnorodność talentów jest warunkiem innowacji. Energia nauki wychodzącej z laboratoriów do gospodarki. Energia państwa, które musi budować odporność technologiczną. Energia Europy, która potrzebuje własnych kompetencji, własnych ekspertów i własnych rozwiązań.

Perspektywy Women in Tech Summit to miejsce, gdzie te energie się spotykają.

Nie chcemy, aby młode kobiety patrzyły na wielkie sektory — energetykę jądrową, kosmos, obronność, technologie kwantowe, energetykę czy przemysł — jak na zamknięte światy. Chcemy, aby widziały w nich swoje przyszłe miejsce pracy, swoje laboratorium, swój zespół, swoją firmę, doktorat, startup i misję. Chcemy, aby wchodziły do tych obszarów wcześniej, odważniej i z większą świadomością niż poprzednie pokolenia.

Bo przyszłość rynku pracy STEM będzie należeć do tych, którzy potrafią rozumieć złożone systemy, pracować z AI, projektować bezpieczne rozwiązania, uczyć się przez całe życie i łączyć kompetencje techniczne z odpowiedzialnością za świat.

I właśnie dlatego Summit jest dziś tak potrzebny. Pokazuje, że kariery przyszłości już się rozpoczęły. I że kobiety muszą znajdować się w ich centrum. 

PERSPEKTYWY WOMEN IN TECH SUMMIT
10-11 czerwca 2026, Warszawa
EXPO XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14

www.womenintechsummit.pl

Zakres współpracy obejmuje organizację wykładów i warsztatów, realizację projektów naukowych oraz przyznawanie stypendiów w ramach programu „#UnikalnyStart”. Porozumienie podpisano 26 maja 2026 r. w Krakowie.

Spotkanie przedstawicieli uczelni i spółki

W spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele władz AGH oraz Grupy Unibep, w tym prezes spółki Andrzej Sterczyński i prorektor AGH ds. współpracy prof. Rafał Wiśniowski. Strony wskazały, że współpraca ma dotyczyć m.in. nowoczesnego budownictwa, energetyki i infrastruktury.

Spłata zadłużenia do końca 2027 roku

Według przedstawionych założeń zadłużenie PKP CARGO wynosi obecnie 2,9 mld zł. Spółka poinformowała, że pierwszym kolejnym etapem procesu będzie przyjęcie układu przez wierzycieli, co ma nastąpić do końca 2026 roku. Następnie planowane są emisje kapitałowe. Pierwsza emisja ma zostać przeprowadzona pod koniec 2026 roku, a kolejna w pierwszej połowie 2027 roku. Gotówkowa część spłaty wierzytelności ma zostać zrealizowana do końca 2027 roku.

PKP CARGO podało, że przygotowane rozwiązania mają umożliwić zmniejszenie zadłużenia i zakończenie procesu sanacyjnego bez zwiększania finansowania dłużnego. Spółka poinformowała również, że w ramach każdej grupy wierzyciele mają być traktowani na równych zasadach, a zróżnicowanie warunków pomiędzy grupami wynika z rodzaju wierzytelności oraz ich sytuacji prawnej.

Planowane emisje akcji i warrantów

Pakiet instrumentów kapitałowych przewiduje emisję akcji skierowaną do PKP S.A. w celu utrzymania obecnego 33-procentowego udziału w kapitale PKP CARGO. Spółka planuje także emisję warrantów subskrypcyjnych dla pracowników w ramach programu motywacyjnego oraz emisję akcji skierowaną w pierwszej kolejności do obecnych akcjonariuszy.

Według informacji przekazanych przez PKP CARGO rozwiązanie ma umożliwić pozyskanie kapitału potrzebnego do realizacji układu oraz finansowania dalszego rozwoju spółki. Pakiet ma obejmować także mechanizmy stabilizujące, w tym dwuletni lock-up dotyczący nowych emisji. Spółka podkreśliła, że proces ma zapewnić stabilizację struktury właścicielskiej i finansowej oraz umożliwić zakończenie restrukturyzacji.