Mazowiecki Zarząd Dróg Wojewódzkich rozpoczyna przebudowę drogi wojewódzkiej nr 801 w Wildze. Najważniejszym elementem inwestycji będzie zastąpienie istniejącego wiaduktu nowym obiektem inżynierskim.

Roboty obejmą także przebudowę drogi wojewódzkiej w bezpośrednim sąsiedztwie przeprawy. Inwestycja ma poprawić stan techniczny infrastruktury oraz bezpieczeństwo i komfort użytkowników DW801.

Wykonawcą zadania została spółka INTOP Tarnobrzeg. Wartość zawartej umowy wynosi 3 458 893,05 zł.

Jednoprzęsłowy wiadukt żelbetowy

Istniejący wiadukt zostanie rozebrany, a w jego miejscu powstanie nowy obiekt jednoprzęsłowy o konstrukcji żelbetowej.

Projekt przewiduje parametry umożliwiające w przyszłości poprowadzenie pod wiaduktem drogi dla pieszych i rowerów. Budowa tej trasy nie została jednak wskazana w opisanym zakresie obecnego kontraktu.

Przygotowanie odpowiedniej przestrzeni pod obiektem pozwoli uniknąć konieczności jego ponownej przebudowy, jeżeli w przyszłości zapadnie decyzja o realizacji infrastruktury pieszo-rowerowej.

Ruch wahadłowy od 19 sierpnia

W związku z rozpoczęciem robót 19 sierpnia 2026 r. zostanie wprowadzona czasowa organizacja ruchu.

Prace mają być prowadzone etapami, z podziałem wiaduktu na połówki. Na modernizowanym odcinku będzie obowiązywał ruch wahadłowy, co pozwoli utrzymać przejazd DW801 podczas realizacji inwestycji.

Kierowcy powinni przygotować się na zwolnienie ruchu i okresowe oczekiwanie na przejazd. Szczególnej ostrożności będzie wymagał przejazd przez rejon prowadzonych robót oraz miejsca zmiany organizacji ruchu.

Dziesięć miesięcy na realizację

Planowany czas realizacji całego zamówienia wynosi 10 miesięcy od dnia podpisania umowy. Na wykonanie zasadniczych robót budowlanych przewidziano osiem miesięcy.

Pozostały okres obejmuje czynności niezbędne do przygotowania, odbioru i zakończenia inwestycji. Dokładny termin udostępnienia nowego wiaduktu będzie zależał od przebiegu robót i wymaganych procedur odbiorowych.

Nowy obiekt oraz przebudowany fragment DW801 mają zwiększyć bezpieczeństwo kierowców, a przygotowanie miejsca pod przyszłą trasę pieszo-rowerową stworzy możliwość dalszego rozwoju infrastruktury dla niechronionych uczestników ruchu.

Drogowcy kontynuują prace na drodze wojewódzkiej nr 469. Robotami objęto 9 km trasy pomiędzy Wróblewem a Leźnicą Wielką.

Cały modernizowany odcinek został już sfrezowany. Największe zaawansowanie prac widoczne jest od strony Ozorkowa. Pomiędzy Wróblewem a Solcą Wielką wykonawca układa górną warstwę nawierzchni, czyli warstwę ścieralną.

Na ponad 3,5 km trasy ułożono wcześniej warstwę wiążącą. Stanowi ona pośrednią część konstrukcji nawierzchni, na której wykonywana jest docelowa warstwa przejmująca bezpośrednie obciążenia od ruchu pojazdów.

Rowy i przepusty po remoncie

Inwestycja nie ogranicza się do wymiany nawierzchni. Na całym 9-kilometrowym odcinku odtworzono rowy odpowiadające za odprowadzanie wody z pasa drogowego.

Przeprowadzono również remonty przepustów. Sprawne odwodnienie ma znaczenie dla trwałości nowej jezdni, ponieważ ogranicza gromadzenie się wody w jej sąsiedztwie oraz osłabianie warstw konstrukcyjnych.

Po zakończeniu zasadniczych robót nawierzchniowych na trasie wykonane zostanie nowe oznakowanie poziome.

Zakończenie prac jesienią 2026 roku

Modernizacja DW469 jest finansowana z budżetu województwa łódzkiego. Wartość zadania wynosi prawie 6,4 mln zł.

Zakończenie wszystkich prac zaplanowano na jesień 2026 r. Efektem inwestycji będzie poprawa stanu technicznego jezdni, komfortu podróżowania i bezpieczeństwa użytkowników drogi.

Odnowiona nawierzchnia oraz wyremontowany system odwodnienia powinny również ograniczyć tempo powstawania kolejnych uszkodzeń.

DW469 łączy Ozorków z Uniejowem

Droga wojewódzka nr 469 jest ważnym połączeniem w zachodniej części województwa łódzkiego. Łączy Ozorków z Uniejowem i pełni funkcję lokalnej oraz częściowo regionalnej alternatywy dla autostrady A2.

Trasa pośrednio łączy autostradę A2 z drogą krajową nr 91. Obsługuje ruch pomiędzy miejscowościami położonymi na jej przebiegu, a jednocześnie zapewnia dojazd do dróg o znaczeniu ponadregionalnym.

Poprawa parametrów technicznych odcinka Wróblew–Leźnica Wielka ma usprawnić codzienne podróże mieszkańców oraz przejazd kierowców korzystających z DW469 jako połączenia między Ozorkowem, Uniejowem i autostradą A2.

Artykuł ukazał się 15 grudnia 1936 r. w 291. numerze „Dziennika Bydgoskiego”. Materiał zatytułowano „Zapora wodna na rzece Sole”, a inwestycję przedstawiono jako „gigantyczne dzieło” i świadectwo możliwości polskiej techniki.

Zainteresowanie gazety wydawanej po drugiej stronie kraju pokazuje, że otwarcie Zapory Porąbka nie było wydarzeniem wyłącznie lokalnym. Budowla miała ograniczyć skutki powodzi, umożliwić gospodarowanie zasobami Soły oraz wspierać rozwój energetyczny i gospodarczy południowej Polski.

Relacja opisywała zarówno parametry obiektu, historię jego budowy, jak i uroczystość z udziałem najważniejszych przedstawicieli ówczesnych władz państwowych.

Ochrona przed niszczycielskimi wezbraniami Soły

Jednym z głównych powodów budowy zapory były gwałtowne wezbrania Soły. Górskie potoki podczas długotrwałych opadów szybko zasilały rzekę, powodując zalewanie pól, łąk, zabudowań i ważnych szlaków komunikacyjnych.

Autor przedwojennego artykułu przypominał powódź z 1903 r. Według przytoczonych danych w kulminacyjnym momencie pod Porąbką przepływało około 1200 m³ wody na sekundę. Fala powodziowa przemieszczała się następnie do Wisły i zwiększała zagrożenie również dla Krakowa.

Zbiornik miał umożliwić przechwycenie części wód wezbraniowych i ograniczenie przepływu Soły podczas powodzi. W okresach niskich stanów wody jego zasoby mogły natomiast służyć do zasilania Wisły.

Zbiornik o pojemności 32 mln m³

„Dziennik Bydgoski” szczegółowo przedstawiał parametry nowej inwestycji. Powierzchnia sztucznego jeziora przy maksymalnym spiętrzeniu miała wynosić 380 ha, jego długość 7,7 km, a największa szerokość 800 m.

Maksymalną głębokość zbiornika określono na 22 m, natomiast jego pojemność na 32 mln m³. Sama zapora miała 260 m długości. Szerokość jej korony, wykorzystywanej również jako droga, dochodziła do 8,5 m.

Konstrukcję wykonano z betonu i posadowiono na skalnym podłożu. W realiach lat 30. XX w. skala budowy oraz zastosowane rozwiązania techniczne czyniły z niej jedno z najważniejszych przedsięwzięć hydrotechnicznych w Polsce.

Energia dla południowej Polski

Zapora nie miała pełnić wyłącznie funkcji przeciwpowodziowej i retencyjnej. Przedwojenna publikacja wskazywała również na możliwość energetycznego wykorzystania zgromadzonej wody.

Według przytoczonych w niej szacunków wykorzystanie siły wody przy zaporze mogło zapewnić produkcję około 27 mln kWh energii rocznie. Energia miała wspierać uprzemysłowienie południowo-zachodniej części kraju.

Wielofunkcyjny charakter obiektu – obejmujący ochronę przeciwpowodziową, gospodarowanie wodą i hydroenergetykę – był wówczas przedstawiany jako przykład nowoczesnego podejścia do inwestycji publicznych.

Projekt poprawiał Gabriel Narutowicz

Podczas uroczystości historię przedsięwzięcia przedstawił wiceminister komunikacji Julian Piasecki. Jak odnotowała gazeta, pierwotny projekt zapory opracował inżynier Gabriel Baecker, a jego korektę przeprowadził późniejszy pierwszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Gabriel Narutowicz.

Budowa wymagała prowadzenia prac w głębokich wykopach, sięgających kilkunastu metrów poniżej poziomu wody. Robotnicy i personel techniczny pracowali nawet w systemie trzyzmianowym.

Koszt całego przedsięwzięcia, obejmującego między innymi zaporę, wywłaszczenia gruntów, mosty kolejowe i drogę wojewódzką, wyniósł według historycznej relacji około 18 mln ówczesnych złotych.

Budowa miała także istotne znaczenie społeczne. Zapewniła zatrudnienie tysiącom osób w okresie wysokiego bezrobocia i przyczyniła się do rozwoju gospodarczego okolic Porąbki.

Państwowa uroczystość nad Sołą

Na uroczystość przybyli przedstawiciele najwyższych władz II Rzeczypospolitej. Wśród gości znaleźli się między innymi wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski, marszałek Sejmu Stanisław Car, minister komunikacji Juliusz Ulrych, parlamentarzyści, wojskowi, urzędnicy oraz przedstawiciele prasy.

Delegacja dotarła pociągiem do Kęt, a następnie samochodami przejechała do oddalonej o około 8 km Porąbki. Wójt gminy powitał przedstawicieli władz chlebem i solą, dziękując za ukończenie inwestycji chroniącej mieszkańców przed skutkami powodzi.

Poświęcenia zapory dokonał metropolita krakowski arcybiskup Adam Stefan Sapieha. Następnie wygłoszono przemówienia, przecięto wstęgę i oficjalnie oddano obiekt do użytku publicznego.

Pracownicy budowy otrzymali odznaczenia

Po zakończeniu części oficjalnej wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski udekorował osoby wyróżnione za udział w realizacji inwestycji.

Złoty Krzyż Zasługi otrzymał inżynier Tadeusz Skrzyński. Srebrnym Krzyżem Zasługi uhonorowano inżyniera Bindera, natomiast brązowe krzyże przyznano kolejnym pracownikom zaangażowanym w budowę.

Uczestnicy uroczystości przejechali później doliną Soły wzdłuż nowego zbiornika. Trasa prowadziła między innymi przez żelbetowy most łukowy o rozpiętości 76 m, opisywany wówczas jako największa tego typu konstrukcja w Polsce.

Symbol polskiej myśli technicznej

W relacji „Dziennika Bydgoskiego” Zapora Porąbka została przedstawiona jako symbol odbudowy i modernizacji państwa. Podkreślano tempo realizacji, zaangażowanie robotników oraz kompetencje polskich inżynierów hydrotechniki.

Wicepremier Eugeniusz Kwiatkowski mówił o inwestycji jako o przykładzie infrastruktury, która miała wspierać rozwój kraju. W tym samym okresie trwała już budowa znacznie większej zapory w Rożnowie.

Historyczny artykuł pokazuje, że otwarcie Zapory Porąbka miało wymiar wykraczający poza ochronę doliny Soły. Obiekt postrzegano jako dowód zdolności państwa do realizacji dużych i skomplikowanych inwestycji, łączących bezpieczeństwo mieszkańców z rozwojem gospodarczym oraz energetycznym.

Glony Prymnesium parvum stwierdzono w V i VI sekcji Kanału Gliwickiego. W związku z możliwością ich dalszego przemieszczania się Wody Polskie prowadzą działania prewencyjne w rejonie kanału oraz zbiornika Dzierżno Duże.

Zgodnie z rekomendacjami Międzyresortowego Zespołu do spraw Odry całkowicie ograniczono przepływ wody z V i VI sekcji do niżej położonych części kanału. Do odwołania wstrzymano również śluzowanie na śluzach Łabędy i Dzierżno.

Podjęte działania mają ograniczyć migrację wody zawierającej „złotą algę” i zmniejszyć ryzyko śnięcia ryb. Wprowadzone ograniczenia zmniejszyły jednak możliwości regulowania poziomu wody w V sekcji Kanału Gliwickiego.

Jaz łączy kanał ze zbiornikiem

Na wysokości V sekcji kanału znajduje się zbiornik Dzierżno Duże. Oba akweny łączy jaz stały nr V, którego zadaniem jest odprowadzanie nadmiaru wody z kanału żeglugowego do zbiornika.

W normalnych warunkach urządzenie stanowi element systemu regulującego poziom wody na drodze wodnej. W obecnej sytuacji przepływ przez jaz mógłby jednak doprowadzić do przedostania się do zbiornika wody zawierającej Prymnesium parvum.

Ochrona zbiornika Dzierżno Duże wymaga więc jednoczesnego ograniczenia przepływu przez jaz i zachowania odpowiedniej rezerwy na wypadek dalszego wzrostu poziomu wody w kanale.

Poziom wody wzrósł o 4 cm

Nawalne opady deszczu towarzyszące burzom spowodowały wzrost poziomu wody w V sekcji Kanału Gliwickiego o 4 cm. Przy utrzymanym zamknięciu przepływu z sekcji VI i V do sekcji IV kolejne intensywne opady mogą doprowadzić do dalszego podnoszenia się lustra wody.

Według danych z 18 sierpnia bezpieczny bufor do rozpoczęcia samoczynnego przepływu przez zastawki jazu z Kanału Gliwickiego do zbiornika Dzierżno Duże wynosił 10 cm. Odpowiadało to rezerwie około 20 tys. m³ wody.

Przekroczenie tego poziomu mogłoby spowodować przelewanie się wody z kanału do zbiornika przez jaz. Wody Polskie przygotowały więc rozwiązanie umożliwiające zwiększenie dostępnego buforu.

Zastawki jazu zostaną podwyższone

Działania prewencyjne obejmują podwyższenie zastawek szandorowych jazu nr V. Są to demontowalne elementy piętrzące, które pozwalają czasowo zwiększyć wysokość zamknięcia i kontrolować przepływ wody.

Tymczasowa konstrukcja ma zapewnić dodatkowe kilkanaście centymetrów rezerwy, do maksymalnego poziomu piętrzenia V sekcji kanału. Rozwiązanie ograniczy ryzyko niekontrolowanego odpływu wody do zbiornika podczas kolejnych intensywnych opadów.

Wysokość piętrzenia i sytuacja hydrologiczna pozostają pod stałą kontrolą. Sposób prowadzenia dalszych działań będzie dostosowywany do poziomu wody, prognoz pogody oraz wyników badań środowiskowych.

Żegluga w V sekcji wstrzymana

Od 18 sierpnia całkowicie wstrzymano żeglugę w V sekcji Kanału Gliwickiego. Ograniczenie nie dotyczy jednostek służb prowadzących patrole i monitoring drogi wodnej.

Decyzję podjęto ze względu na falowanie wywoływane przez przepływające jednostki. Ruch wody mógłby doprowadzić do przelewania się jej przez zastawki jazu do zbiornika Dzierżno Duże. Wraz z wodą mogłyby przemieścić się również glony Prymnesium parvum.

Wstrzymanie żeglugi uzupełnia obowiązujące ograniczenia przepływu i śluzowania. Działania mają charakter prewencyjny i służą odizolowaniu zbiornika od zagrożonego odcinka kanału.

W zbiorniku nie wykryto złotej algi

Służby środowiskowe zwiększyły częstotliwość pobierania próbek wody ze zbiornika Dzierżno Duże. Według stanu na 18 sierpnia analizy nie wykazały obecności Prymnesium parvum w żadnej z monitorowanych lokalizacji.

Na zbiorniku odbywają się również patrole kontrolne Wód Polskich. Podczas prowadzonych obserwacji nie stwierdzono śnięcia ryb.

Monitoring będzie kontynuowany, a decyzje dotyczące przepływu, śluzowania i żeglugi mają być każdorazowo dostosowywane do sytuacji hydrologicznej oraz wyników badań. Priorytetem pozostaje niedopuszczenie do migracji „złotej algi” do zbiornika oraz ochrona środowiska wodnego i bezpieczeństwa mieszkańców.

Obecność glonów Prymnesium parvum, określanych jako „złota alga”, potwierdzono między innymi w VI sekcji Kanału Gliwickiego. Zakwit tego fitoplanktonu może powodować toksyczne oddziaływanie na ryby i inne organizmy wodne.

W związku ze stwierdzeniem obecności glonów oraz wystąpieniem śnięcia ryb Wody Polskie w Gliwicach i służby zarządzania kryzysowego prowadzą działania dostosowywane do bieżącej sytuacji. Kontrole odbywają się zarówno od strony wody, jak i lądu.

Patrole obejmują całą drogę wodną Kanału Gliwickiego, ze szczególnym uwzględnieniem IV, V i VI sekcji. Kontrolowany jest również zbiornik Dzierżno Duże.

Z VI sekcji usunięto 116 kg śniętych ryb

Podczas działań prowadzonych w godzinach porannych 17 sierpnia pracownicy Wód Polskich podjęli z wody w VI sekcji Kanału Gliwickiego około 116 kg śniętych ryb.

Materiał został przekazany służbom weterynaryjnym, które pobrały próbki do badań sekcyjnych. Jednocześnie służby środowiskowe zwiększyły częstotliwość pobierania próbek wody. Prowadzone analizy mają określić występowanie i stężenie Prymnesium parvum oraz umożliwić ocenę rozwoju sytuacji.

Wody Polskie oceniają, że dzięki wdrożonym działaniom prewencyjnym sytuacja pozostaje opanowana. Utrzymywane są jednak patrole, badania laboratoryjne i ograniczenia w funkcjonowaniu drogi wodnej.

Przepływ ograniczony, śluzowanie wstrzymane

Zgodnie z rekomendacjami Międzyresortowego Zespołu do spraw Odry podjęto działania mające ograniczyć ryzyko przemieszczania się „złotej algi” oraz czynników odpowiedzialnych za śnięcie ryb do kolejnych części kanału.

W V i VI sekcji Kanału Gliwickiego całkowicie ograniczono przepływ wody w kierunku dalszych, położonych niżej odcinków drogi wodnej. Do odwołania wstrzymano także śluzowanie na śluzach Łabędy i Dzierżno.

Ograniczenia mają odizolować zagrożone fragmenty kanału i ułatwić służbom prowadzenie obserwacji. Decyzje dotyczące dalszego funkcjonowania obiektów będą uzależnione od wyników badań oraz rozwoju sytuacji środowiskowej.

Sprzęt i służby pozostają w gotowości

Wody Polskie w Gliwicach udostępniły sprzęt pozostający w zasobach regionalnej jednostki wszystkim służbom i instytucjom uczestniczącym w działaniach. O przebiegu zdarzeń informowane są między innymi inspekcje ochrony środowiska i weterynaryjna, Państwowa Straż Pożarna, Polski Związek Wędkarski oraz służby zarządzania kryzysowego.

Informacje przekazywane są również właściwym jednostkom samorządowym na poziomie gmin i powiatów, służbom wojewodów oraz Krajowemu Zarządowi Gospodarki Wodnej. Poszczególne podmioty prowadzą działania zgodnie ze swoimi kompetencjami.

Monitoring Kanału Gliwickiego i zbiornika Dzierżno Duże będzie kontynuowany. Wyniki patroli i badań mają stanowić podstawę do podejmowania kolejnych decyzji dotyczących przepływu wody oraz funkcjonowania śluz.

Wizja terenowa na śluzie Łabędy

17 sierpnia na śluzie Łabędy przeprowadzono roboczą wizję terenową z udziałem przedstawicieli administracji rządowej, samorządu, Wód Polskich, służb środowiskowych oraz podmiotów korzystających z Kanału Gliwickiego.

W spotkaniu uczestniczyli między innymi wojewoda śląski Marek Wójcik, zastępca prezesa Wód Polskich Alicja Michalik-Kucińska, prezydent Gliwic Katarzyna Kuczyńska-Budka, Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska Agata Bucko-Serafin oraz zastępca dyrektora RZGW w Gliwicach Łukasz Obrusznik.

Obecni byli również przedstawiciele Polskiego Związku Wędkarskiego w Katowicach i Śląskiego Centrum Logistyki. Podczas wizji omówiono dotychczasowy przebieg zdarzeń, gotowość służb, dostępne zasoby sprzętowe i osobowe, podział kompetencji oraz możliwe dalsze działania.

Sieć dróg wojewódzkich obejmuje nie tylko jezdnie, odwodnienie i infrastrukturę techniczną, lecz także liczne obiekty inżynierskie. Mosty, przepusty, konstrukcje oporowe, przejścia podziemne i przepompownie wymagają regularnych kontroli oraz bieżącej obsługi.

ZDW w Katowicach rozstrzygnął postępowania dotyczące przeglądów obiektów inżynierskich, a także utrzymania przejść podziemnych i urządzeń odwadniających. Prace będą prowadzone na sieci dróg wojewódzkich w różnych częściach województwa śląskiego.

Kontrole mają dostarczyć informacji o stanie technicznym konstrukcji, natomiast umowy utrzymaniowe zapewnić ciągłość działania infrastruktury przez cały rok.

Przejścia podziemne w Będzinie i Pszczynie

Od 1 września 2026 r. do 31 sierpnia 2027 r. za utrzymanie dwóch przejść podziemnych będzie odpowiadała firma Elektroserwis Wachowiak.

Umowa obejmuje obiekt pod drogą wojewódzką nr 910 w Będzinie oraz przejście pod DW939 w Pszczynie. Wykonawca będzie odpowiedzialny za utrzymanie czystości, zamiatanie i usuwanie odpadów.

Zakres usług przewiduje również odśnieżanie, czyszczenie systemów odwodnienia oraz wykonywanie bieżących prac konserwacyjnych. Działania mają zapewnić pieszym bezpieczne i komfortowe korzystanie z przejść niezależnie od pory roku.

Wartość rocznej umowy wynosi 185 279,82 zł brutto. Zawarcie kontraktu na kolejny okres pozwala uniknąć przerw w obsłudze obiektów i utrzymywać je w odpowiednim stanie sanitarnym oraz technicznym.

Dziewięć przepompowni pod stałą opieką

Drugie zamówienie dotyczy utrzymania dziewięciu przepompowni wód opadowych zlokalizowanych przy drogach wojewódzkich. Od 1 września 2026 r. do 31 sierpnia 2027 r. usługę będzie realizowało Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe EKO-TRONIK.

Umowa obejmuje przepompownie przy DW791 w Zawierciu i Myszkowie, DW913 w Pyrzowicach, DW929 w Jankowicach, DW933 w Mszanie, DW935 w Rudniku, DW939 w Pszczynie oraz DW945 w Żywcu.

Wykonawca będzie prowadził okresowe przeglądy urządzeń, czyścił zbiorniki oraz konserwował pompy i szafy sterujące. Zakres prac obejmuje także kontrolę instalacji elektrycznych.

Obsługa terenów przepompowni będzie polegała między innymi na koszeniu trawy i konserwacji ogrodzeń. Wartość podpisanej umowy wynosi 232 776,89 zł brutto.

Odwodnienie ważne podczas intensywnych opadów

Sprawne przepompownie umożliwiają odprowadzanie wody z miejsc, w których nie może ona odpłynąć grawitacyjnie. Ich niezawodność ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie systemów odwodnienia dróg.

Regularne czyszczenie zbiorników i konserwacja pomp ograniczają ryzyko awarii podczas intensywnych opadów. Kontrola automatyki oraz instalacji elektrycznych pozwala natomiast wykrywać usterki, zanim doprowadzą do zatrzymania urządzeń.

Utrzymywanie przepompowni w gotowości zmniejsza ryzyko zalewania jezdni, powstawania zastoisk wody i czasowego ograniczania przejezdności dróg wojewódzkich.

Ponad 330 kontroli obiektów mostowych

Pierwsza część postępowania dotyczącego przeglądów infrastruktury obejmuje obiekty mostowe. Wykonanych zostanie 296 przeglądów podstawowych oraz 37 rozszerzonych, czyli łącznie 333 kontrole.

Najkorzystniejszą ofertę złożyła firma Aspekt Laboratorium z Jaworzna. Wartość zamówienia wynosi 136 530 zł brutto.

Przeglądy pozwolą ocenić stan konstrukcji i wyposażenia obiektów oraz wskazać elementy wymagające prac utrzymaniowych, napraw lub pogłębionej diagnostyki.

Kontrole 445 przepustów

Druga część zamówienia obejmuje 268 przeglądów podstawowych i 18 rozszerzonych przepustów o przekroju wynoszącym co najmniej 150 cm. Skontrolowanych zostanie również 159 mniejszych przepustów.

Łącznie ta część postępowania przewiduje 445 kontroli. Wykonawcą został Artur Szałek z Grójca, a wartość umowy wynosi 98 tys. zł.

Przepusty są ważnym elementem drogowego systemu odwodnienia. Ich niedrożność lub uszkodzenie może powodować spiętrzanie wody, podmywanie korpusu drogi i degradację nawierzchni.

Ponad 130 przeglądów konstrukcji oporowych

Trzecie zadanie obejmuje kontrolę murów i innych konstrukcji oporowych. Zaplanowano 113 przeglądów podstawowych oraz 18 rozszerzonych, co daje łącznie 131 kontroli.

Prace wykona firma MOSTOLAND Pracownia Projektowa Arkadiusz Szczęsny z Bielska-Białej. Wartość zamówienia wynosi 42 335,37 zł brutto.

Konstrukcje oporowe zabezpieczają skarpy, nasypy i wykopy przed przemieszczeniem gruntu. Ich okresowa kontrola pozwala rozpoznać między innymi uszkodzenia materiału, deformacje oraz nieprawidłowości związane z odwodnieniem.

909 przeglądów za blisko 277 tys. zł

Trzy części postępowania obejmują łącznie 909 przeglądów: 333 kontrole obiektów mostowych, 445 przepustów oraz 131 konstrukcji oporowych.

Łączna wartość zamówień dotyczących samych przeglądów wynosi około 276,9 tys. zł brutto. Po doliczeniu umów na utrzymanie przejść podziemnych i przepompowni wartość wszystkich opisanych zadań sięga około 694,9 tys. zł brutto.

Wyniki kontroli będą podstawą do planowania prac utrzymaniowych i remontowych. Regularne rozpoznawanie stanu obiektów pozwala ustalać priorytety, ograniczać rozwój uszkodzeń oraz lepiej zarządzać środkami przeznaczonymi na infrastrukturę drogową.

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach prowadzi postępowanie dotyczące robót budowlanych przy zbiorniku Dzierżno Duże. Wykonawca inwestycji nie został jeszcze wybrany.

Przedsięwzięcie obejmie przebudowę i modernizację skarp, zapory oraz urządzeń związanych z funkcjonowaniem zbiornika. Podstawowym celem jest zwiększenie bezpieczeństwa przeciwpowodziowego terenów położonych w dolinie Kłodnicy.

Projekt ma również umożliwić przywrócenie docelowej wysokości piętrzenia, zwiększyć możliwości retencyjne obiektu oraz zapewnić jego dalszą bezpieczną eksploatację.

Zapora między Łabędami a Taciszowem

Zbiornik Dzierżno Duże znajduje się na Kłodnicy, na wysokości kilometra 34+900 rzeki, pomiędzy Łabędami a Taciszowem. Inwestycja będzie prowadzona na terenie Gliwic, Pyskowic i gminy Rudziniec, w zachodniej części województwa śląskiego.

Obiekt jest położony w sąsiedztwie lewego brzegu Kanału Gliwickiego. Jego funkcjonowanie jest powiązane nie tylko z ochroną przeciwpowodziową, ale także z gospodarką wodną na kanale i Odrzańskiej Drodze Wodnej.

Zgromadzone zasoby umożliwiają wspieranie żeglugi na Kanale Gliwickim oraz zasilanie Odrzańskiej Drogi Wodnej nadwyżkami wody dostępnymi w zbiorniku.

Korpus zapory zostanie wzmocniony

Zakres robót przewiduje dogęszczenie korpusu zapory, skarp oraz wybranych obszarów czaszy zbiornika. Prace mają poprawić stan konstrukcyjny obiektu i zwiększyć jego trwałość.

Wykonane zostaną również zabezpieczenia ograniczające filtrację wody przez korpus zapory. Niekontrolowany przepływ przez konstrukcję lub jej podłoże może osłabiać obiekt, dlatego kontrola zjawisk filtracyjnych jest jednym z najważniejszych elementów jego bezpiecznej eksploatacji.

Projekt zakłada budowę przegrody przeciwfiltracyjnej oraz wykonanie ekranów uszczelniających na skarpie odwodnej zbiornika. Rozwiązania te mają ograniczyć przenikanie wody i umożliwić przywrócenie zakładanych parametrów piętrzenia.

Modernizacja urządzeń hydrotechnicznych

Roboty obejmą także urządzenia hydrotechniczne oraz elementy infrastruktury niezbędne do prowadzenia gospodarki wodnej. Ich modernizacja ma zwiększyć niezawodność sterowania odpływem i poprawić warunki eksploatacji całego obiektu.

Szczegółowa technologia została dobrana tak, aby zbiornik mógł zachować funkcjonalność podczas prowadzenia prac. Jak wyjaśniają Wody Polskie, przyjęte rozwiązania mają ograniczyć do niezbędnego minimum obniżenie poziomu piętrzenia.

Uniknięcie znacznego obniżenia lustra wody ma również ograniczyć ryzyko wzruszenia osadów zalegających na dnie zbiornika. Ich przemieszczenie mogłoby wpłynąć na warunki środowiskowe panujące w akwenie.

Ochrona dla około 3 tys. mieszkańców

Efektem inwestycji ma być zwiększenie poziomu ochrony przeciwpowodziowej około 3 tys. mieszkańców województw śląskiego i opolskiego.

Wśród miejscowości położonych poniżej zbiornika wymieniono Taciszów, Bycinę, Pławniowice, Łany, Rudziniec, Ujazd, Niezdrowice i Sławięcice. Korzyści z modernizacji ma odczuć również Kędzierzyn-Koźle.

Wzmocnienie zapory i urządzeń ma ograniczyć ryzyko awarii, podtopienia terenów zamieszkanych i rolniczych oraz uszkodzenia infrastruktury wodnej w dolinie Kłodnicy.

Projekt ma także poprawić zdolność zbiornika do retencjonowania wody i prowadzenia gospodarki wodnej w warunkach zmiennej sytuacji hydrologicznej.

Roboty mają potrwać do 24 miesięcy

Termin realizacji zadania nie może przekroczyć 24 miesięcy od dnia podpisania umowy z wybranym wykonawcą. Faktyczna data rozpoczęcia robót będzie zależała od przebiegu postępowania przetargowego.

W przekazanym komunikacie nie podano terminu składania ofert ani planowanej daty zawarcia kontraktu. Obecnie inwestycja pozostaje na etapie wyboru wykonawcy.

Prowadzenie prac przy utrzymanym piętrzeniu będzie jednym z największych wyzwań technologicznych przedsięwzięcia. Rozwiązanie ma pozwolić na modernizację obiektu bez znacznego ograniczenia jego podstawowych funkcji.

Ponad 443 mln zł dofinansowania unijnego

Całkowita wartość projektu wynosi 555 831 557,20 zł. Zgodnie z informacją przedstawioną przez RZGW w Gliwicach dofinansowanie z Unii Europejskiej przekracza 443 mln zł.

Inwestycja będzie współfinansowana z programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko 2021–2027 w ramach działania dotyczącego adaptacji do zmian klimatu oraz zapobiegania klęskom i katastrofom.

Po zakończeniu robót zbiornik Dzierżno Duże ma bezpiecznie realizować funkcje przeciwpowodziowe i retencyjne, wspierać gospodarkę wodną regionu oraz zapewniać zasoby potrzebne do utrzymania żeglugi.

PKP S.A. ogłosiły postępowanie przetargowe dotyczące budowy nowego dworca kolejowego w Łapach. Firmy zainteresowane realizacją inwestycji mogą składać oferty do 28 sierpnia 2026 r.

Jeżeli postępowanie zakończy się zgodnie z przyjętym harmonogramem, roboty budowlane rozpoczną się w IV kwartale 2026 r. Nowy obiekt ma zostać udostępniony podróżnym do końca 2027 r.

Inwestycję podzielono na dwa etapy. Pierwszym było przygotowanie dokumentacji przez pracownię An Archi Group z Gliwic. Ten zakres został już zakończony. W drugim etapie PKP wybiorą wykonawcę odpowiedzialnego za realizację robót w terenie.

Dworzec wróci na stację

Na stacji Łapy nie funkcjonuje obecnie budynek dworcowy. Poprzedni obiekt, pochodzący z lat 60. XX w., został rozebrany w związku z koniecznością modernizacji linii kolejowej.

Przygotowanie nowej inwestycji wymagało współpracy PKP S.A. z lokalnym samorządem. W 2023 r. podpisano porozumienie dotyczące budowy dworca. Następnie gmina przekazała spółce nieruchomość, na której znajdował się wcześniejszy budynek.

Uregulowanie kwestii własnościowych umożliwiło wpisanie zadania do programu inwestycyjnego „Dworce Przyjazne Pasażerom”. Planowany obiekt ma uzupełnić przebudowaną infrastrukturę stacyjną i przywrócić pasażerom pełne zaplecze obsługi.

Jednokondygnacyjny budynek o powierzchni 220 m²

Nowy dworzec będzie obiektem jednokondygnacyjnym o całkowitej powierzchni około 220 m² i wysokości 6 m. Jego skala została dostosowana do funkcji stacji oraz liczby obsługiwanych połączeń.

W budynku znajdą się hol, poczekalnia i ogólnodostępne toalety. Projekt przewiduje również powierzchnię, która będzie mogła zostać wynajęta przez samorząd.

Architektura dworca ma współgrać ze zmodernizowaną stacją i otaczającą zabudową. Obiekt będzie dopełnieniem zmian przeprowadzonych na linii kolejowej Rail Baltica, łączącej docelowo Warszawę z krajami bałtyckimi i Tallinem.

Dostępność bez barier

Budynek zostanie przystosowany do potrzeb osób o ograniczonej możliwości poruszania się. Dotyczy to nie tylko pasażerów z niepełnosprawnościami, lecz także seniorów, osób podróżujących z dziećmi oraz użytkowników przewożących większy bagaż.

Rozwiązania architektoniczne i funkcjonalne mają umożliwić samodzielne korzystanie z dworca oraz jego podstawowych usług. Dostępność będzie uwzględniona także w zagospodarowaniu przestrzeni wokół budynku.

Przed dworcem powstaną nowe chodniki, zieleńce i elementy małej architektury. Zaplanowano ławki, kosze na odpady, tablice informacyjne oraz stojaki rowerowe umieszczone pod zadaszeniem obiektu.

BMS i systemy bezpieczeństwa

Dworzec zostanie wyposażony w system monitoringu oraz instalację sygnalizacji włamania i napadu. Rozwiązania te mają zwiększyć bezpieczeństwo podróżnych i ułatwić nadzór nad obiektem.

W budynku zastosowany zostanie również system BMS, umożliwiający zintegrowane zarządzanie instalacjami technicznymi. Pozwoli on kontrolować i optymalizować zużycie energii elektrycznej oraz cieplnej.

Wprowadzenie automatycznego zarządzania urządzeniami ma ograniczyć emisyjność budynku i obniżyć koszty jego eksploatacji. Szczegółowe rozwiązania wykonawcze będą realizowane na podstawie przygotowanej dokumentacji projektowej.

Ważna stacja na trasie Rail Baltica

Łapy leżą przy ważnej linii kolejowej stanowiącej fragment Rail Baltica. Modernizacja infrastruktury skróciła czas podróży między Warszawą a Białymstokiem do około 90 minut.

Stacja obsługuje zarówno ruch regionalny i aglomeracyjny, jak i połączenia dalekobieżne. Zatrzymują się na niej pociągi PKP Intercity kursujące między innymi do Białegostoku, Olsztyna, Warszawy, Łomży, Gliwic, Krakowa i Wrocławia.

Połączenia regionalne realizuje POLREGIO. Umożliwiają one podróże między innymi do Białegostoku, Czyżewa, Łomży i Ostrołęki.

Budowa dworca ma zapewnić zaplecze odpowiadające znaczeniu stacji w regionalnym i krajowym układzie kolejowym.

Kolejne inwestycje dworcowe na Podlasiu

PKP S.A. prowadzą także inne inwestycje w województwie podlaskim. Trwa modernizacja dworca w Suwałkach, a rozpoczęcie robót przygotowywane jest w Dąbrowie Białostockiej.

Nowy modułowy dworzec ma powstać również w Łomży, do której po ponad 30 latach przerwy wróciły pasażerskie połączenia kolejowe.

Obiekty w Łapach i Łomży mają zapewnić współczesny standard obsługi oraz zostać dostosowane do potrzeb wszystkich grup podróżnych.

Zarząd Zlewni w Szczecinie zakończył trzy przedsięwzięcia służące zwiększeniu ilości wody zatrzymywanej w środowisku. Prace przeprowadzono na Wyspie Wolin oraz w zlewni Kanału Karsiborskiego.

Inwestycje obejmowały przebudowę i modernizację urządzeń piętrzących na kanałach Płocińskim, Darzowickim i Mokrzyckim. Odbudowano również urządzenia wodne na Kanale Karsiborskim oraz zmodernizowano zastawki w zlewni Lewińskiej Strugi.

Efektem robót ma być zwiększenie możliwości magazynowania wody, spowolnienie jej odpływu oraz poprawa warunków wodnych na terenach położonych w sąsiedztwie cieków i jezior.

Urządzenia piętrzące ograniczą odpływ

Zmodernizowane urządzenia umożliwiają kontrolowanie przepływu i utrzymywanie wody na określonym poziomie. W okresach niedoboru opadów pozwala to ograniczać jej zbyt szybki odpływ z lokalnej sieci kanałów.

Takie działania wpisują się w retencję korytową, polegającą na zatrzymywaniu wody w ciekach i rowach za pomocą urządzeń piętrzących. Rozwiązanie wykorzystuje istniejącą sieć hydrograficzną i nie wymaga budowy dużych zbiorników.

Zwiększenie retencji ma poprawić lokalny bilans wodny i ograniczyć skutki suszy hydrologicznej. Zatrzymana woda może dłużej zasilać sąsiednie grunty, tereny podmokłe oraz ekosystemy zależne od stabilnych warunków wilgotnościowych.

Stabilniejszy poziom trzech jezior

Szczególne znaczenie mają prace wykonane w zlewni Lewińskiej Strugi. Modernizacja urządzeń wodnych ma poprawić warunki hydrologiczne jezior Domysłowskiego, Żółwińskiego i Kołczewskiego.

Możliwość kontrolowania odpływu pozwala stabilizować poziom wody w jeziorach i ograniczać jego nadmierne obniżanie podczas dłuższych okresów bez opadów.

Działania obejmują również ochronę ekosystemów torfowiskowych. Torfowiska zatrzymują znaczne ilości wody w środowisku, wspierają lokalną bioróżnorodność i wpływają na warunki wodne otaczających terenów.

Ich przesuszenie może prowadzić do stopniowej degradacji siedlisk oraz zmniejszenia naturalnych zdolności retencyjnych. Utrzymywanie właściwego poziomu wody jest zatem istotne zarówno dla gospodarki wodnej, jak i ochrony przyrody.

Inwestycje z poszanowaniem przyrody

Prace prowadzono z uwzględnieniem cennych walorów przyrodniczych Wyspy Wolin. Zakres robót skoncentrowano na przebudowie i odbudowie istniejących urządzeń wodnych służących regulowaniu odpływu.

Inwestycje są częścią programu retencji korytowej Wód Polskich. Jego celem jest zwiększanie ilości wody zatrzymywanej w lokalnych zlewniach oraz wzmacnianie odporności terenów na długotrwałe okresy suszy.

Jak podkreślił prezes Wód Polskich Mateusz Balcerowicz, działania na Wolinie mają pokazywać, że gospodarka wodna może łączyć zwiększanie retencji z ochroną wartościowych ekosystemów. Zatrzymywanie wody w miejscu jej występowania ma służyć zarówno przyrodzie, jak i mieszkańcom regionu.

Kolejna zastawka na Lewińskiej Strudze

Program prac na Wyspie Wolin będzie kontynuowany. Jeszcze w 2026 r. planowana jest odbudowa kolejnej zastawki na Lewińskiej Strudze.

Urządzenie ma pomóc w stabilizacji poziomu wody w Jeziorze Żółwińskim i dodatkowo zwiększyć możliwości retencyjne jego zlewni. Jest to zadanie planowane, odrębne od trzech zakończonych inwestycji.

Dalsza rozbudowa systemu piętrzeń ma stopniowo poprawiać zdolność lokalnych cieków, jezior i terenów podmokłych do zatrzymywania wody w okresach jej nadmiaru i ograniczania niedoborów podczas suszy.

Decyzje umożliwiające eksploatację dwóch przepraw wydali powiatowi inspektorzy nadzoru budowlanego w Brzozowie i Sanoku. Wcześniej na obu inwestycjach przeprowadzono obowiązkowe kontrole zakończonych robót.

Most łączący Niewistkę z Jabłonicą Ruską jest dostępny dla kierowców, rowerzystów i pieszych od końca czerwca 2026 r. Z drugiej przeprawy, prowadzącej do prawobrzeżnej części Sanoka, można korzystać od 10 lipca.

Oba obiekty zastąpiły rozwiązania, które ograniczały niezawodność i dostępność lokalnych połączeń. W pierwszym przypadku był to prom uzależniony od warunków pogodowych, a w drugim – wysłużony most tymczasowy.

Most zamiast promu w Krzemiennej

Przeprawa pomiędzy Niewistką a Jabłonicą Ruską ma 301,6 m długości. Powstała w miejscu, w którym wcześniej funkcjonował prom w Krzemiennej.

Prom kursował wyłącznie w ciągu dnia i tylko przy odpowiednich warunkach pogodowych oraz hydrologicznych. Jego funkcjonowanie nie zapewniało więc stałego połączenia obu brzegów Sanu.

W okresach, kiedy przeprawa promowa była niedostępna, mieszkańcy musieli korzystać z objazdów. Dojazd lądem na drugi brzeg, między innymi trasą przez Sanok, mógł wydłużyć podróż nawet o 40 km.

Nowy most zapewnia całodobowe połączenie niezależne od rozkładu kursowania promu. Skrócił dojazd do szkół, urzędów i placówek medycznych oraz usprawnił codzienne podróże mieszkańców.

Szybszy przejazd służb ratunkowych

Stała przeprawa ma znaczenie również dla służb ratunkowych. Umożliwia sprawniejszy dojazd karetek, straży pożarnej i innych służb na przeciwległy brzeg Sanu bez konieczności korzystania z długich objazdów.

Most poprawił również warunki lokalnego transportu gospodarczego. Ułatwia przewóz osób i towarów pomiędzy miejscowościami położonymi po obu stronach rzeki, a jednocześnie częściowo odciąża układ komunikacyjny Sanoka.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brzozowie przeprowadził obowiązkową kontrolę inwestycji 19 czerwca 2026 r. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie mostu wraz z drogami dojazdowymi została wydana 23 czerwca.

Nowa przeprawa połączyła dwie części Sanoka

Drugi most powstał w Sanoku i połączył centrum miasta z jego prawobrzeżną częścią. Inwestycja nie ograniczyła się do budowy samej przeprawy.

Zakres robót obejmował również budowę i rozbudowę dróg dojazdowych, wykonanie skrzyżowania z drogą wojewódzką nr 886 oraz przygotowanie infrastruktury przeznaczonej dla pieszych i rowerzystów.

Obiekt zastąpił wysłużony most tymczasowy. Nowe połączenie zwiększyło przepustowość lokalnego układu drogowego i poprawiło warunki dojazdu do osiedli położonych na prawym brzegu Sanu.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sanoku przeprowadził obowiązkową kontrolę budowy 3 lipca 2026 r. Pozwolenie na użytkowanie mostu i dróg dojazdowych wydano 7 lipca, a trzy dni później przeprawę udostępniono użytkownikom.

Lepszy dostęp do Międzybrodzia i skansenu

Nowy most w Sanoku usprawnił również dojazd do miejscowości Międzybrodzie, w której znajduje się zabytkowa murowana cerkiew. Poprawa dostępności ma znaczenie dla mieszkańców oraz osób odwiedzających lokalne atrakcje turystyczne.

W prawobrzeżnej części miasta działa także Muzeum Budownictwa Ludowego, odwiedzane przez około 150 tys. osób rocznie. Nowa przeprawa ułatwia dojazd do placówki i terenów rekreacyjnych położonych nad Sanem.

Inwestycja poprawiła również dostęp do obszarów wskazywanych jako perspektywiczne pod względem gospodarczym i turystycznym. Stałe, sprawne połączenie z centrum miasta może wspierać dalszy rozwój prawobrzeżnego Sanoka.

Oba nowe mosty na Sanie mają przede wszystkim wymiar praktyczny: skracają podróże, zwiększają niezawodność lokalnych połączeń i poprawiają dostępność usług publicznych. Zastąpienie promu i obiektu tymczasowego trwałymi przeprawami usuwa bariery komunikacyjne, z którymi mieszkańcy mierzyli się przez lata.