Bezpieczeństwo infrastruktury krytycznej gwarancją ciągłości dostawy wody

W 2026 r. wprowadzono szereg istotnych zmian prawnych odnoszących się do zapewnienia ciągłości działania i bezpieczeństwa systemu zaopatrzenia w wodę i odbioru ścieków. Są to przede wszystkim: nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym z 29 maja 2026 r., ustawa z 13 marca 2026 r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw oraz nowelizacja ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa z 23 stycznia 2026 r.

Nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym w odniesieniu do infrastruktury wod.-kan.

Znowelizowana ustawa o zarządzaniu kryzysowym, obowiązująca od 4 lipca 2026 r., wprowadziła kompleksowe zmiany w systemie zarządzania ryzykiem i ochronie infrastruktury krytycznej oraz zaimplementowała unijne regulacje dotyczące odporności podmiotów krytycznych, w tym dyrektywę 2022/2557 w sprawie odporności podmiotów krytycznych.

Zgodnie z definicją zawartą w ustawie jako sytuację kryzysową należy rozumieć sytuację wpływającą negatywnie na poziom bezpieczeństwa ludzi, mienia w znacznych rozmiarach, środowiska lub dziedzictwa kulturowego, wywołującą znaczne ograniczenia w działaniu właściwych organów administracji publicznej ze względu na nieadekwatność posiadanych sił i środków lub zakłócenia w obsłudze tych organów. Brak zapewnienia ciągłości dostaw wody lub odbioru ścieków jest właśnie jedną z takich sytuacji.

Ustawa definiuje podmiot krytyczny jako operatora infrastruktury krytycznej wpisanego do wykazu podmiotów krytycznych. Organami, które mogą decydować o tym, czy dany podmiot powinien być uznany za obiekt infrastruktury krytycznej, są m.in. ministrowie kierujący działami administracji rządowej. Operatorem infrastruktury krytycznej jest natomiast właściciel lub posiadacz obiektu, urządzenia, instalacji, sieci, systemu lub usługi bądź połączonych ze sobą funkcjonalnie obiektów, urządzeń, instalacji, sieci, systemów i usług wpisanych do wykazu infrastruktury krytycznej. Wykaz obiektów IK prowadzi Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa (RCB). Dane zgromadzone w wykazie nie podlegają przepisom o dostępie do informacji publicznej.

Operator infrastruktury krytycznej przeprowadza analizę zagrożeń w ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania informacji o dokonaniu wpisu do wykazu infrastruktury krytycznej. Następnie wdraża rozwiązania, o których mowa, w terminie kolejnych sześciu miesięcy od dnia przeprowadzenia analizy zagrożeń. Natomiast do 31 marca każdego roku sporządza raport o stanie ochrony infrastruktury krytycznej za rok ubiegły. Raport jest dokumentem niejawnym, okazywanym na żądanie Dyrektora RCB, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu.

Kolejnym obowiązkiem operatora infrastruktury krytycznej jest wyznaczenie koordynatora ochrony infrastruktury krytycznej oraz jego zastępcy. Powinno to nastąpić w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji o wpisie do wykazu infrastruktury krytycznej. Koordynator ochrony infrastruktury krytycznej podlega bezpośrednio organowi zarządzającemu operatora infrastruktury krytycznej.

Uwzględniając fakt, że praktycznie nie ma dzisiaj przedsiębiorstwa, które w zakresie swojej działalności jest samowystarczalne, ustawa definiuje również dostawcę krytycznego jako podmiot dostarczający produkty, usługi lub technologie, których zakłócenie może spowodować incydent istotny u podmiotu krytycznego. Podmiot krytyczny jest obowiązany do identyfikacji dostawców krytycznych, prowadzenia ich rejestru oraz przeprowadzania oceny ryzyka co najmniej raz w roku. Podmiot krytyczny zapewnia opracowanie planów awaryjnych, możliwość zastąpienia dostawcy krytycznego i minimalne wymagania bezpieczeństwa wobec dostawców krytycznych. Niezależnie od charakteru działalności ciągłość działania jest uzależniona od niezawodnej dostawy surowców i energii.

Szczegółowe obowiązki operatora infrastruktury krytycznej

Do obowiązków podmiotu krytycznego należy wdrożenie zintegrowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem świadczenia usługi kluczowej, obejmującego:

1) przeprowadzenie nie rzadziej niż raz na dwa lata oceny ryzyka z uwzględnieniem:
a) zagrożeń i związanych z tym ryzyk wymienionych w krajowej ocenie ryzyka (KOR) oraz innych zagrożeń charakterystycznych dla świadczonej usługi kluczowej, w tym zagrożeń antagonistycznych,
b) stopnia zależności innych sektorów lub podsektorów, o których mowa w załączniku do ustawy, od usługi kluczowej świadczonej przez podmiot krytyczny oraz stopnia zależności tego podmiotu krytycznego od usług kluczowych świadczonych przez inne podmioty w innych sektorach, 
c) identyfikacji alternatywnych łańcuchów dostaw w celu przywrócenia świadczenia usługi kluczowej,
d) ocen ryzyka prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów;
2) wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do wyników oceny ryzyka rozwiązań organizacyjno-technicznych, w zakresie:
a) polityk zarządzania ryzykiem,
b) bezpieczeństwa fizycznego w formie ochrony fizycznej budynków i terenów należących do podmiotu krytycznego lub ich zabezpieczeń technicznych uwzględniających systemy kontroli dostępu,
c) ochrony infrastruktury krytycznej niezbędnej do świadczenia usługi kluczowej,
d) bezpieczeństwa osobowego dotyczącego pracowników i dostawców zewnętrznych,
e) cyberbezpieczeństwa, zgodnie z wymogami dotyczącymi podmiotów kluczowych, o których mowa w przepisach ustawy z 5 lipca 2018 r. o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa,
f) bezpieczeństwa prawnego świadczenia usługi kluczowej,
g) ciągłości działania i odtwarzania, w tym utrzymywania własnych systemów rezerwowych zapewniających bezpieczeństwo i podtrzymujących funkcjonowanie świadczenia usługi kluczowej do czasu jej pełnego odtworzenia,
h) zdolności do ochrony informacji niejawnych w niezbędnym zakresie do zapewnienia świadczenia usługi kluczowej,
i) szkoleń i ćwiczeń personelu w celu jego przygotowania na zagrożenia i incydenty,
j) realizacji okresowych audytów i certyfikacji;
3) bieżącą współpracę z właściwymi organami zarządzania kryzysowego oraz służbami, strażami i inspekcjami dotyczącą wymiany informacji o zagrożeniach i incydentach zakłócających lub mogących zakłócić funkcjonowanie usługi kluczowej oraz sposobu postępowania w przypadku takiego zdarzenia;
4) gromadzenie informacji o zagrożeniach i incydentach zakłócających lub mogących zakłócić świadczenie usługi kluczowej;
5) zarządzanie incydentami;
6) stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na świadczenie usługi kluczowej.

Podmiot krytyczny przeprowadza ocenę ryzyka w terminie dziewięciu miesięcy od dnia otrzymania informacji o wpisie do wykazu podmiotów krytycznych.

Podmiot krytyczny wdraża rozwiązania organizacyjno-techniczne w terminie trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia oceny ryzyka, a następnie stosownie do potrzeb, w zależności od wyników przeprowadzonej oceny ryzyka. Rozwiązania organizacyjno-techniczne uwzględniają wymagania określone w normach oraz wytycznych do ich stosowania.

Podmiot krytyczny opracowuje i aktualizuje dokumentację zintegrowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem świadczenia usługi kluczowej. Dokumentację zintegrowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem świadczenia usługi kluczowej stanowią:

a) dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji,
b) dokumentacja systemu zarządzania ciągłością działania usługi kluczowej,
c) dokumentacja ochrony fizycznej, zabezpieczeń technicznych, oraz bezpieczeństwa osobowego,
d) dokumentacja ochrony infrastruktury krytycznej,
e) dokumentacja cyberbezpieczeństwa, opracowywana zgodnie z wymogami dla podmiotów kluczowych, o których mowa w przepisach ustawy z 5 lipca 2018 r. o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa.

Dokumentacja jest prowadzona w postaci papierowej lub elektronicznej. Dokumentację należy sporządzić w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania informacji o wpisie do wykazu podmiotów krytycznych, a następnie stosownie do potrzeb dokonuje jej aktualizacji. Podmiot krytyczny jest zobowiązany do ustanowienia nadzoru nad dokumentacją, zapewniającego dostępność dokumentów wyłącznie dla osób upoważnionych, zgodnie z realizowanymi przez nie zadaniami, a także ochronę dokumentów przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą, nieuprawnionym dostępem, niewłaściwym użyciem lub utratą integralności. Dokumentacja jest przechowywana przez co najmniej dwa lata, licząc od 1 stycznia roku następującego po roku jej wycofania z użytkowania lub zakończenia świadczenia usługi kluczowej.

Podmiot krytyczny przeprowadza co najmniej raz na trzy lata, na własny koszt, audyt zintegrowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem świadczenia usługi kluczowej, w zakresie:

1) zarządzania bezpieczeństwem informacji,
2) zarządzania ciągłością działania usługi kluczowej,
3) zapewnienia bezpieczeństwa fizycznego w formie ochrony fizycznej budynków i terenów należących do podmiotu krytycznego lub ich zabezpieczeń technicznych uwzględniających systemy kontroli dostępu.

Zmiany wynikające z nowelizacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków oraz niektórych innych ustaw

Nowelizacja ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z 13 marca 2026 r., implementująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 z 16 grudnia 2020 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, weszła w życie 21 maja 2026 r. Nowela wprowadziła w artykule 1 obowiązek tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i bezpieczeństwa wody oraz niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz wymagania dotyczące stosowania podejścia opartego na ryzyku w całym łańcuchu dostaw wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w tym wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Natomiast w artykule 5 nałożono na przedsiębiorstwa wod.-kan. obowiązek zapewnienia:

1) zdolności posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji odpowiednio dostaw wody, w tym wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, i odprowadzania ścieków;
2) dostawy wody, w tym wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem;
3) dostawy wody, w tym wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny;
4) należytej jakości dostarczanej wody, w tym wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, i odprowadzanych ścieków.

Zmiana ustawy wprowadziła również pojęcie działań naprawczych jako działań korygujących, podjętych w celu wyeliminowania przyczyny niezgodności z wartością parametryczną wykorzystywaną do oceny jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz w celu zapobiegania ponownemu wystąpieniu tej niezgodności. 

W ustawie wprowadzono takie pojęcia, jak monitoring operacyjny oraz monitoring zgodności. Pierwsze z nich oznacza monitoring zapewniający szybki wgląd w parametry eksploatacyjne i problemy z jakością wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz umożliwiający szybkie podjęcie zaplanowanych wcześniej działań naprawczych, ustalony przez dostawcę wody i dostosowany do danego systemu zaopatrzenia w wodę, z uwzględnieniem wyników identyfikacji zagrożeń i zdarzeń niebezpiecznych oraz oceny ryzyka w systemie zaopatrzenia w wodę, którego celem jest potwierdzenie skuteczności środków kontroli w zakresie poboru, uzdatniania, magazynowania i dystrybucji wody. Natomiast monitoring zgodności polega na monitorowaniu parametrów określonych w przepisach wydanych na podstawie artykułu 13 oraz ustalonych na podstawie oceny ryzyka w systemie zaopatrzenia w wodę w punkcie zgodności, o którym mowa w artykule 4c ustęp 1, w celu sprawdzenia spełnienia wymagań dotyczących jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, realizowany przez dostawców wody i nadzorowany odpowiednio przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Na podstawie zmienionej ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z 22 maja 2026 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Rozporządzenie określa przede wszystkim wymagania dotyczące jakości wody oraz zasady prowadzenia monitoringu i kontroli. Rozporządzenie nakłada na dostawców obowiązek stosowania podejścia opartego na ryzyku. Oznacza to ocenę zagrożeń i zarządzanie nimi na każdym etapie dostarczania wody – od ujęcia, przez system zaopatrzenia, aż po instalacje wewnętrzne w budynkach, określane jako wewnętrzne systemy wodociągowe. Wprowadza również zasady dotyczące materiałów mających kontakt z wodą. Dodatkowo określono wymagania dotyczące chemikaliów stosowanych do uzdatniania wody oraz materiałów filtracyjnych, które muszą posiadać odpowiednie atesty. Ponadto rozporządzenie wprowadza obowiązek przeprowadzania oceny ryzyka w wewnętrznych systemach wodociągowych w obiektach priorytetowych, czyli niemieszkalnych obiektach, w których więcej niż 50 osób dziennie jest narażonych na ryzyko związane z wodą, w tym budynkach użyteczności publicznej lub budynkach przeznaczonych do okresowego pobytu ludzi.

Wpływ zmian wprowadzonych ustawą z 23 stycznia 2026 r. o zmianie ustawy o Krajowym Systemie Cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw na systemy wod.-kan.

Artykuł 5 ustawy wprowadza dwie istotne definicje: podmiotu kluczowego i podmiotu ważnego. Podmiot kluczowy to osoba fizyczna, prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wskazana w załączniku 1 do ustawy. Załącznik ten dotyczy m.in. zaopatrzenia w wodę do spożycia i jej dystrybucji oraz zbiorowego odprowadzania ścieków. Podmiotem ważnym jest osoba fizyczna, prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wskazana w załączniku 1 do ustawy, która spełnia wymogi dla średniego przedsiębiorcy określone w artykule 2 ustęp 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE oraz która nie jest podmiotem kluczowym. 

Podmiot kluczowy lub podmiot ważny składa wniosek o wpis do wykazu w terminie sześciu miesięcy od dnia spełnienia przesłanek uznania za podmiot kluczowy lub podmiot ważny.

Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wdraża system zarządzania bezpieczeństwem informacji w systemie informacyjnym wykorzystywanym w procesach wpływających na świadczenie usługi przez ten podmiot, zapewniający: 

1) prowadzenie systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu oraz zarządzanie tym ryzykiem, wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do oszacowanego ryzyka środków technicznych i organizacyjnych, uwzględniających najnowszy stan wiedzy, koszty wdrożenia, wielkość podmiotu, prawdopodobieństwo wystąpienia incydentów, narażenie podmiotu na ryzyka, skutki społeczne i gospodarcze, w szczególności: 
a) polityki szacowania ryzyka oraz bezpieczeństwa systemu informacyjnego, w tym polityki tematyczne,
b) bezpieczeństwo w procesie nabywania, rozwoju, utrzymania i eksploatacji systemu informacyjnego, w tym testowanie systemu informacyjnego,
c) bezpieczeństwo fizyczne i środowiskowe uwzględniające kontrolę dostępu, 
d) bezpieczeństwo zasobów ludzkich, 
e) bezpieczeństwo i ciągłość łańcucha dostaw produktów ICT (information and communication technology), usług i procesów ICT, od których zależy świadczenie usługi, z uwzględnieniem związków pomiędzy bezpośrednim dostawcą sprzętu lub oprogramowania a podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym,
f) wdrażanie, dokumentowanie, testowanie i utrzymywanie planów ciągłości działania umożliwiających ciągłe i niezakłócone świadczenie usługi oraz zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność informacji, planów awaryjnych oraz planów odtworzenia działalności umożliwiających odtworzenie systemu informacyjnego po zdarzeniu, które spowodowało straty przekraczające zdolności podmiotu do odbudowy za pomocą własnych środków,
g) objęcie systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi systemem monitorowania w trybie ciągłym, 
h) polityki i procedury oceny skuteczności środków technicznych i organizacyjnych,
i) edukację z zakresu cyberbezpieczeństwa dla personelu podmiotu,
j) podstawowe zasady cyberhigieny, 
k) polityki i procedury stosowania kryptografii, w tym w stosownych przypadkach szyfrowania,
l) stosowanie bezpiecznych środków komunikacji elektronicznej w ramach Krajowego Systemu Cyberbezpieczeństwa oraz wewnątrz podmiotu, uwzględniających uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach, 
m) zarządzanie aktywami, 
n) polityki kontroli dostępu; 
2) zbieranie informacji o cyberzagrożeniach i podatnościach na incydenty systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi, zarządzanie incydentami, stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi, w tym: 
a) stosowanie mechanizmów zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność danych przetwarzanych w systemie informacyjnym, 
b) regularne przeprowadzanie aktualizacji oprogramowania, stosownie do zaleceń producenta, z uwzględnieniem analizy wpływu aktualizacji na bezpieczeństwo świadczonej usługi oraz poziomu krytyczności poszczególnych aktualizacji, 
c) ochronę przed nieuprawnioną modyfikacją w systemie informacyjnym, 
d) niezwłoczne podejmowanie działań po dostrzeżeniu podatności lub cyberzagrożeń, w tym również czasowe ograniczenie ruchu sieciowego przychodzącego do infrastruktury podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, które może skutkować zakłóceniem usług świadczonych przez ten podmiot, z uwzględnieniem konieczności minimalizacji skutków ograniczenia dostępności tych usług z uwagi na podjęte działania.

Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wyznacza co najmniej dwie osoby odpowiedzialne za utrzymywanie kontaktów z podmiotami Krajowego Systemu Cyberbezpieczeństwa, zapewnia użytkownikowi usługi dostęp do wiedzy pozwalającej na zrozumienie cyberzagrożeń i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami w zakresie związanym ze świadczonymi usługami, w szczególności przez udostępnianie informacji na ten temat na swojej stronie internetowej, zapewnia użytkownikowi usługi możliwość zgłoszenia cyberzagrożenia, incydentu lub podatności związanych ze świadczoną usługą, a po uzyskaniu wpisu podmiotu do wykazu rozpoczyna korzystanie z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w artykule 46 ustęp 1.

Podmiot kluczowy przeprowadza na własny koszt co najmniej raz na trzy lata audyt bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi.

Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może nakazać podmiotowi kluczowemu w każdym czasie lub podmiotowi ważnemu w przypadku wystąpienia incydentu poważnego lub innego naruszenia przepisów ustawy przez ten podmiot, w drodze decyzji, przeprowadzenie zewnętrznego audytu bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi wraz z określeniem terminu przekazania kopii raportu z przeprowadzonego audytu i wskazaniem rodzaju podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia audytu. Organ może również określić zakres takiego audytu. Decyzja, o której mowa, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Ochrona powłokowa infrastruktury krytycznej

Zapewnienie bezpieczeństwa obiektów infrastruktury krytycznej nie jest zależne tylko od uregulowań prawnych. Przede wszystkim niezbędny jest zespół działań organizacyjnych i technicznych minimalizujący ryzyko zakłócenia funkcjonowania obiektów, instalacji, urządzeń technicznych lub wodnych oraz usług na rzecz zapewnienia ciągłości ich działania.

Dobrą praktyką jest podział terenu, na którym zlokalizowana jest infrastruktura krytyczna, na strefy ochrony i zaprojektowanie ich zgodnie z zasadą ochrony w głąb (ochrona powłokowa). Niekiedy wyróżnia się także strefę zewnętrzną poza obiektem. 

Każda ze stref musi być zaprojektowana z myślą o maksymalnym spowolnieniu działań potencjalnego napastnika, a natężenie sił i środków ochrony powinno rosnąć w miarę zbliżania się potencjalnego napastnika do strefy chroniącej kluczowe elementy infrastruktury organizacji. 

W celu zapewnienia bezpieczeństwa technicznego należy stosować zasady sprawdzonych praktyk bezpieczeństwa technicznego, pożarowego, chemicznego, technologiczno-procesowego, transportu, środowiskowego i pracy.

Strategia bezpieczeństwa obiektów infrastruktury krytycznej powinna opierać się na integracji działań wynikających z systemów zarządzania jakością, środowiskiem, bezpieczeństwem, ciągłością działania oraz ryzykiem. System odporny na zakłócenia oznacza ciągłą dostępność usługi lub usług, niezawodność, zdolność serwisową, bezpieczeństwo.

Aby uznać system za odpowiednio zabezpieczony, informacja w nim przetwarzana powinna być poufna, zgodna z przyznanymi prawami dostępu, zachowująca swoją integralność, aby można było uznać ją za wiarygodną, i nie powinny występować problemy z dostępem do tej informacji dla osób mających odpowiednie uprawnienia.

Podsumowanie

Niezależnie od wymienionych działań zapewniających ciągłość świadczenia usług przez przedsiębiorstwa wodociągowe warunkiem koniecznym jest zapewnienie ciągłości dostawy energii elektrycznej. I w tym wypadku nie jest wystarczające zabezpieczenie kluczowych obiektów i instalacji w rezerwowe źródła zasilania, jakimi są agregaty prądotwórcze. W przypadku długotrwałego braku zasilania energetycznego kluczowe znaczenie mieć będą dostawy odpowiedniej ilości paliw dla agregatów. A są to ilości niemożliwe do zmagazynowania przez przedsiębiorstwa wodociągowe. Istotnym elementem jest również posiadanie środków transportu umożliwiających dostawę wody dla mieszkańców na wypadek braku możliwości jej dostarczania za pośrednictwem systemu dystrybucji, co może być skutkiem awarii lub braku zasilania energetycznego.

Należy podkreślić, że w całej Polsce nadal obowiązują podwyższone środki bezpieczeństwa. Rząd zdecydował o przedłużeniu drugiego stopnia alarmowego BRAVO i jego odpowiednika w cyberprzestrzeni – BRAVO-CRP, a na wybranych obszarach także trzeciego stopnia alarmowego CHARLIE. Zarządzenia będą obowiązywać co najmniej do 30 listopada 2026 r. 

Z chwilą ogłoszenia stopni alarmowych przedsiębiorstwa na podstawie oceny sytuacji wprowadziły własne procedury bezpieczeństwa, co niejednokrotnie spowodowało utrudnienia w bieżącej działalności, a dodatkowo wpłynęło również na ponoszone koszty. Pojawiające się zupełnie nowe zagrożenia spowodowały konieczność rozbudowy systemów bezpieczeństwa zarówno w zakresie ochrony obiektów przesyłu danych, sterowania, jak i bezpieczeństwa posiadanego oprogramowania. Niezależnie od tych kwestii doszła jeszcze troska o bezpieczeństwo fizyczne obiektów. Jest ono zapewniane zarówno przez ochronę fizyczną, jak i elektroniczną. Rozwój elektronicznych systemów nadzoru powoduje konieczność tworzenia centrów monitoringu, które na bieżąco analizują otrzymane dane i podejmują stosowne decyzje.

Czytaj więcej na https://wodociagi.krakow.pl

>>> Artykuł ukazał się w wydaniu 5 (128) wrzesień – październik 2026