Dwusetna rocznica śmierci Stanisława Staszica

Stanisław Staszic – Ojciec polskiej geologii

Stanisław Staszic (1755–1826) był jednym z najwybitniejszych przedstawicieli polskiego oświecenia. Dla środowiska geologów pozostaje postacią fundamentalną – twórcą podstaw badań geologicznych na ziemiach polskich i autorem pierwszych syntetycznych opracowań budowy geologicznej kraju.

Edukacja i działalność naukowa

Staszic kształcił się w kraju i za granicą, m.in. w Paryżu, gdzie zetknął się z dorobkiem Georges’a-Louisa Leclerca de Buffona i przetłumaczył jego dzieło „Époques de la nature” na język polski. Po powrocie do kraju łączył działalność naukową z aktywnością publicystyczną i polityczną, publikując prace poświęcone ustrojowi państwa i edukacji.

Dorobek geologiczny i organizacyjny

Prowadził szeroko zakrojone badania terenowe, których zwieńczeniem było dzieło „O ziemiorództwie Karpatów i innych gór i równin Polski” z 1815 r., uzupełnione mapą geologiczną, przekrojami oraz rycinami. Równolegle odegrał istotną rolę w rozwoju górnictwa i przemysłu, m.in. jako Dyrektor Generalny Wydziału Przemysłu i Kunsztów oraz organizator administracji górniczej w Kielcach.

Dziedzictwo Stanisława Staszica

Stanisław Staszic zmarł 20 stycznia 1826 r. w Warszawie. Jego spuścizna naukowa i organizacyjna pozostaje trwale związana z historią polskiej geologii. Pałac Staszica był pierwszą siedzibą Państwowego Instytutu Geologicznego, a w obecnej siedzibie PIG-PIB znajduje się popiersie uczonego oraz cenne materiały archiwalne, w tym jego mapa geologiczna i przekroje.