Budownictwo
Drogi
Energetyka
Geoinżynieria
Hydrotechnika
Inż. Bezwykopowa
Kolej
Mosty
Motoryzacja
Tunele
Wod-Kan
Adam Wysokowski urodził się w 1954 r. we Wrocławiu. W latach 1973–1978 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej (specjalność budowa mostów). Za pracę dyplomową otrzymał Nagrodę Specjalną Ministra Komunikacji. Z Politechniką Wrocławską był związany nadal w latach 1978–1983, odbywając studia doktoranckie, a także biorąc udział w pracach badawczych z zakresu mostownictwa stalowego, głównie zjawiska zmęczenia tych konstrukcji. Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w 1986 r. na podstawie pracy Wytrzymałość eksploatacyjna stalowych przęseł mostów drogowych, napisanej pod kierunkiem prof. dr. hab. inż. Jana Kmity.
W latach 1983–1986 pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Drogowego i Mostowego we Wrocławiu na różnych stanowiskach kierowniczych. Jego największym osiągnięciem z tego okresu jest estakada mostowa nad doliną Nysy Kłodzkiej w ciągu obwodnicy drogowej Kłodzka z zastosowaniem nowatorskich w owym czasie połączeń na śruby sprężające.
W latach 1986–2007 pracował w Instytucie Badawczym Dróg i Mostów w Warszawie, w którym kierował wybudowanym i zorganizowanym pod jego kierunkiem Ośrodkiem Badań Mostów, Betonów i Kruszyw w Żmigrodzie (filia IBDiM). W tym czasie zajmował się badaniami konstrukcji w skali naturalnej oraz wdrożeniem nowoczesnych materiałów i technologii w budownictwie drogowym, np. szeroko stosowanych obecnie konstrukcji gruntowo-powłokowych jako przepustów i mostów ekologicznych. Część z tych badań zrealizował w ramach krajowych i zagranicznych grantów naukowo-badawczych (UE, USA) jako ich wykonawca, a w kilku jako kierownik.
W latach 1989–2000 był głównym koordynatorem Systemu Gospodarki Mostowej z ramienia Ministerstwa Transportu i Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (ewidencjonowanie, przeglądy, utrzymanie, finansowanie i szkolenia). Ponadto jest współopiniodawcą obowiązującego w Polsce systemu przeglądów mostów oraz był wykładowcą kilkudziesięciu cyklów szkoleń na temat gospodarki mostowej dla administracji państwowej, a także studiów podyplomowych.
Był współkoordynatorem grupy roboczej systemu odwodnienia powierzchniowego oraz wgłębnego dróg GRODWOD. Efektem pracy tej grupy było wydanie w latach 2010–2012 i wciąż obowiązujących zeszytów zaleceń w krajowym drogownictwie (GDDKiA). Jako specjalny wysłannik Ministra Komunikacji brał aktywny udział w monitorowaniu postępu fali powodziowej na rzekach południowo-zachodniej Polski (w tym Odry, Nysy Łużyckiej i Nysy Kłodzkiej) i ocenianiu zagrożenia bezpieczeństwa oraz strat w infrastrukturze komunikacyjnej, w tym obiektów mostowych, latem 1997 r. Brał udział w odbudowie zniszczonej po powodzi infrastruktury transportowej, w tym głównie konstrukcji mostowych, wykonując ekspertyzy, opinie i dokumentacje projektowe odbudowy kilkudziesięciu obiektów inżynieryjnych (mosty drogowe, kolejowe, mury oporowe, umocnienia rzek).
Na Politechnice Warszawskiej złożył pracę habilitacyjną Trwałość mostów stalowych w funkcji zjawisk zmęczeniowych i korozyjnych, za którą otrzymał Nagrodę Ministra Infrastruktury w 2003 r.
Od 2004 r. kieruje utworzonym i zorganizowanym z jego udziałem Zakładem Inżynierii Drogowej, Kolejowej, Mostów i Tuneli na Wydziale Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Uniwersytetu Zielonogórskiego. Był kierownikiem i wykładowcą kilku edycji studiów podyplomowych na temat nowoczesnego budownictwa drogowego i mostowego. Zorganizował wiele szkoleń, seminariów i konferencji.
Rezultatem prowadzonych przez niego prac naukowo-technicznych są wdrożenia w szeroko rozumianej praktyce inżynieryjnej, by wymienić wysokomodyfikowane dylatacje oraz izolacjo-nawierzchnie mostowe, nawierzchnie asfaltowe modyfikowane gumą, wykorzystanie kruszyw postalowniczych i pomiedziowych, metody oceny nośności i trwałości eksploatowanych mostów, ocena zjawisk korozyjnych w mostach stalowych, systemy antykorozyjne konstrukcji stalowych, konstrukcje przepustów i ekomostów o konstrukcji podatnej, a także systemy odwodnień w budownictwie komunikacyjnym, w tym z użyciem nowatorskich technologii bezwykopowych. Jest autorem kilkudziesięciu projektów technicznych obiektów mostowych, w tym ekologicznych obiektów inżynieryjnych (przejść dla zwierząt) zrealizowanych w ciągach drogowych (m.in. w ciągu autostrady A1 Toruń – Stryków). Jest autorem kilku nowatorskich rozwiązań w dziedzinie wyposażenia przejść dla zwierząt.
Pod jego kierunkiem opracowano i wydano wiele obowiązujących w drogownictwie zaleceń na temat stosowania nowoczesnych technologii i metodyki badawczej, np. nieniszczących metod badań betonu, napraw i ochrony powierzchniowej, oceny stanu powłok malarskich i korozji, odwodnienia dróg i mostów, przepustów i przejść dla zwierząt.
Wieloletni członek Sekcji Materiałów Budowlanych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN oraz Normalizacyjnej Komisji Problemowej nr 251 Polskiego Komitetu Normalizacyjnego, a następnie Komitetu Technicznego ds. mostów. Obecnie jest członkiem Sekcji Inżynierii Komunikacyjnej Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN.
Od wielu lat jest ekspertem Unii Europejskiej, wcześniej ds. transportu powierzchniowego, Horizon 2020, a obecnie Horizon Europe, natomiast w kraju – Narodowego Centrum Badań i Rozwoju oraz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Jest czynnym członkiem wielu organizacji naukowo-technicznych w kraju (ZMRP, PZiTB, PSK, PSTB) i za granicą (IABSE, ASCE, SEI, DEI). Od 2024 r. pełni funkcję przewodniczącego Związku Mostowców Rzeczypospolitej Polskiej.
Realizował projekty badawcze w ramach programów ramowych Unii Europejskiej oraz projekty międzynarodowe, m.in. projekt nr 7 TO7E 033 15 finansowany przez KBN, projekt nr INT-9815060 finansowany przez National Science Foundation USA, projekt nr SEP-974047 finansowany przez NATO, projekt ECO-SERVE (European Construction In Service of Society) – 5 PR UE, projekt NR2C (New Road Construction Concept) – 6 PR UE, projekt badawczy TREE – Transport Research Equipment in Europe, projekt Lifetime Engineering of Buildings and Civil Infrastructures – LIFETIME, projekt nr POIG.01.04.00-16-011/09.
Brał również udział w 6. programie ramowym UE w programach New Instruments for Road and Infrastructure (STREPs) oraz Zrównoważony Sposób Budowy Podziemnych Obiektów Infrastruktury Transportowej (SCOUT). Współpracuje z Europejskim Stowarzyszeniem Laboratoriów Drogowych (Forum of European National Highway Research Laboratories – FEHRL).
Opublikował ponad 500 pozycji bibliograficznych, w tym 17 monografii, 24 rozdziały w monografiach, 249 artykułów, 127 publikacji konferencyjnych. Jest autorem ponad 300 opinii, ekspertyz i innych opracowań branżowych z dziedziny inżynierii lądowej. Od 2008 r. członek Rady Naukowej czasopisma „Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne”.
Posiada uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie mostów do kierowania budową nr 376/85/UW, uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej do kierowania budową nr 164/90/UW, uprawnienia budowlane w specjalności mostowej do projektowania bez ograniczeń nr 293/DOŚ/10, uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej nr RZE/X/0038/10 (wpis do Centralnego Rejestru Rzeczoznawców Budowlanych nr 43/10/R/C), uprawnienia biegłego sądowego z dziedziny budownictwa z zakresu inżynierii lądowej.
Otrzymał liczne nagrody i odznaczenia: wyróżnienie i Nagrodę Specjalną w konkursie Ministra Komunikacji w 1978 r. na najlepsze prace dyplomowe o tematyce interesującej resort komunikacji, Nagrodę Ministra Infrastruktury w grupie nagród za prace habilitacyjne w 2003 r., Nagrodę Rektora Politechniki Wrocławskiej za osiągnięcia w pracach badawczych w 1982 r., Honorową Odznakę Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej Zasłużony dla Drogownictwa w 2001 r., wyróżnienie Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT TECHNICUS 2023 za najlepszą książkę techniczną Trwałość mostów stalowych (Warszawa 2023), Srebrną Odznakę Honorową Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (2023), Nagrody Rektora Uniwersytetu Zielonogórskiego za osiągnięcia naukowe w 2009 r., 2022 r., 2023 r., za osiągnięcia organizacyjne w 2012 r., zespołową za osiągnięcia organizacyjne w 2016 r., zespołową za osiągnięcia dydaktyczne w 2019 r. oraz za uzyskanie tytułu naukowego profesora zwyczajnego w 2022 r. Odznaczony Złotym Medalem za Długoletnią Służbę w 2016 r. Laureat Nagrody Ministra Nauki za znaczące osiągnięcia w zakresie działalności naukowej w 2024 r.
